Woensdag 22/01/2020
Halina Reijn

Halina Reijn

Nog even en ik spring net als mijn personage uit het raam van dit te hoge hotelgebouw

Halina Reijn is actrice bij Toneelgroep Amsterdam en schrijft wekelijks over wat haar bezighoudt.

In Hongkong verloopt de voorstelling voorspoedig. Toen we eerder in China speelden, bleven de mensen nauwelijks op hun stoelen zitten. Waar ze toen luid babbelend naar me keken, zijn ze nu muisstil en aandachtig. Na afloop is er een nagesprek met mijn regisseur Ivo, een Hongkongse (ze noemen zichzelf liever niet Chinees in deze oud-Britse koloniale stad) en een of andere vooraanstaande kunstenaar uit Singapore. De emoties lopen, zoals bij iedere Q and A na afloop van La voix humaine, hoog op. We hebben het in het Kantonees, Mandarijns, Engels en Nederlands over liefde, acteren, obsessie en zelfmoord. Just another day at the office, denk ik terwijl ik mij afschmink en met Ivo, Jan en Wouter in een taxi spring.

We eten heerlijk in een hip restaurantje en drinken liters te veel alcohol. Toekomstplannen worden gesmeed, persoonlijk leed en geluk uitgewisseld. Mijn regisseur en zijn partner gaan steady door met hun napoleontische verovering van het wereldtoneel. Van Meryl Streep tot Benedict Cumberbatch, iedereen heeft The Crucible, de nieuwe Broadway-productie van Jan en Ivo gezien, en iedereen is even enthousiast. Ik ben trots en totaal bezopen als ik in slaap sukkel.

De volgende dag nemen we, op aanraden van actrice Anna Drijver, een taxi naar the peak, het hoogste punt van Hongkong. Het uitzicht is adembenemend, een prachtige groene jungle strekt zich uit over de berg. Wouter en Jan willen nog hoger, met een lift een gebouw in om zichzelf bloot te stellen aan duizelingwekkende dieptes, maar Ivo en ik weigeren dienst. We lijden beiden aan hoogtevrees en zitten als twee schuchtere schoolkinderen te wachten op een bankje, tot ze terug zijn. Te voet dalen we af richting het woelige centrum. Als ik in mijn hotelkamer aankom, ben ik kletsnat van de inspanning en de tropische temperaturen. Ik kleed me uit en plof languit op mijn harde Holiday Inn Express bed. Ramsey Nasr wil weten hoe mijn kant van onze 'dialoog' verliep. We chatten erop los en beginnen zo langzamerhand fictie en werkelijkheid een beetje door elkaar te halen. Nog even en ik spring net als mijn personage uit het raam van dit te hoge hotelgebouw. Die avond (al voelt het voor mij als vroege middag door de jetlag) loop ik ontspannen het toneel op.

Na afloop staan mijn anders zo desolate coulissen vol met wereldberoemde filmsterren uit China, Nederlandse ambassadefiguren en exotische theaterregisseurs, die maar één ding willen: een foto en een gesprekje met Ivo.

De lieve mensen van het theater begeleiden ons via een achteruitgang naar rustiger gebied.

Als afscheid wisselen we telefoonnummers uit alsof we elkaar allemaal echt gaan bellen en omhelzen we elkaar innig, omdat we weten dat dat niet zo is.

Terug in het vliegtuig kan ik niet wachten om in mijn eigen bed te slapen. In de magnetron warm ik mijn vertrouwde pittenzak op die me nooit teleurstelt, en kruip opgelucht onder mijn frisse dons. Missie volbracht. Terug naar de verbouwing, de schroeven, planken en lichtknopjes. Nog even en dan is het klaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234