Zaterdag 19/09/2020
Beeld DM

ZomercolumnJana Antonissen

Noem Zweden nonchalant, hoogmoedig of zelfs roekeloos, maar mij bevalt de bevrijding uit de corona-angst

Jana Antonissen is journaliste. Ze neemt deze week de zomercolumn voor haar rekening.

Mijn mondmasker is op verlof. Voor ik de coronapolitie op mijn dak krijg: ik ben in Zweden, waar ze niet aan mondbedekking doen wegens te weinig wetenschappelijk bewijs voor vermeende bescherming.

Door zijn milde aanpak van het virus wordt Zweden, waarvan de kleurencode de voorbije weken voortdurend tussen rood en oranje laveerde, regelmatig afgeschilderd als een gevaarlijke broeihaard. Niet dat ik het Zweedse dodental wil minimaliseren, maar mijn tijd hier voelt eerder als een geruststelling.

Geen schreeuwerige krantenkoppen over een eindeloos golfslagbad, geen op de loer liggende lockdowns, en bovenal geen mondmaskers. Zweden houden afstand en werken thuis, en daarmee lijkt de coronakous af. Op de dag dat Antwerpen een avondklok invoerde, ging het in de grootste krant hier over de meest beluisterde Spotify-tracks tijdens de pandemie.

Terwijl we vanop een klif over de slaperige hoofdstad uitkijken, probeer ik mijn vriend nogmaals het capricieuze concept van de bubbels uit te leggen.

“Dus eerst mochten jullie niemand zien, vervolgens vier mensen, dan ging het van tien naar vijftien, en nu zijn jullie weer bij vijf”, vat hij samen. “En jullie reproductiegetal is momenteel hoger dan het onze? Wat gek toch.”

Eenzelfde voldaan grijnslachje speelde om de lippen van een andere vriend, met wie we dineerden.

“Hoe is corona op het continent?”, vroeg hij, terwijl we op zijn telefoon door foto’s van zijn nieuwste zeilboot scrolden. Hij wilde ons meenemen op een tochtje door de archipel, lekker het water op, weg van alle drukte. Waarnaar hij refereerde, wist ik niet, want in vergelijking met broeierig Brussel is Stockholm een doodstille, klinisch schone stad. Maar een gegeven boot kijk je niet in de bek.

Ik vroeg hem welk aspect van de allesoverheersende pandemie op het Europese vasteland hem juist ontgaan was.

“Nou ja, ik moet eerlijk toegeven dat ik het allemaal niet zo gevolgd heb.”

Noem het nonchalant, hoogmoedig of zelfs roekeloos, maar mij bevalt die vakantie van de alomtegenwoordig corona-angst prima.

Ik begrijp best dat er in dichtbevolkt België goede redenen bestaan om mond en neus te bedekken, maar sinds de maskerplicht markeren puistjes plots het midden van mijn neus en ontsieren ze mijn jukbeenderen. Zo tekenen de contouren van mijn virusvanger zich venijnig in mijn huid af, als een vettig geheugensteuntje. Volgens mijn dermatoloog lijden tegenwoordig wel meer mensen aan masker-acne. Ze schreef me een weinig effectieve crème voor, en drukte me verder op het hart toch vooral voldoende te verluchten.

Dus dat doe ik nu hier in Zweden, waar mijn mondmasker wettelijk vrijaf heeft. Lekker de frisse zeelucht mijn acne laten oplikken. Een aangename adempauze. 

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234