Donderdag 09/04/2020
Beeld DM

StandpuntKirsten Bertrand

Niet weten of je kind warm opgevangen wordt, terwijl je zelf knokt tegen een onbekend en dodelijk virus, lijkt me de stressfactor te veel

Kirsten Bertrand is hoofdredacteur. 

Dat ze er door aangegrepen waren, de vele artsen en verpleegkundigen, toen er eind vorige week uitgebreid geapplaudisseerd werd vanaf al die balkons in heel Vlaanderen. “Staande ovatie voor onze helden” blokletterde de grootste krant van het land vrijdag op haar voorpagina. 

Her en der vertelden ‘onze frontsoldaten’ hoe het hen had geroerd witte lakens uit ramen te zien wapperen op weg naar hun ziekenhuis. De druk op artsen, maar zeker ook op verpleegkundigen en ander zorgpersoneel, is op dit moment dan ook moordend. Ze hertekenen hun diensten, ze leiden mensen op en gooien planningen om  terwijl ze zelf amper weten in welke storm ze terecht zullen komen. Het is bovendien geen nieuws als we zeggen dat zeker bij het verplegend personeel al jarenlang sprake is van onderbemanning en besparingsdrift vanwege de overheid, dus de krachttoer die ze de laatste weken uithalen, is ongezien. 

Alleen: het is helaas niet het hele verhaal. 

“Heel veel mensen tonen hun solidariteit, maar onze kinderen worden wel geweigerd in scholen en crèches omdat het kinderen van zorgpersoneel zijn”, vertelt Philip Rijkers, hoofdarts in het Imeldaziekenhuis in Bonheiden, over wat sommige van zijn collega’s te horen kregen, in deze krant. Hun ouders zouden immers een hoger besmettingsgevaar met zich meedragen. Ook in het ziekenhuis Klina in Brasschaat kwamen afgelopen week werknemers met soortgelijke verhalen aankloppen bij de personeelsdienst. Er kwamen tranen aan te pas. 

In mijn eigen omgeving hoorde ik ze ook, deze berichten. Ik kon ze eerst amper geloven. “De noodopvang in de scholen en de crèches, die is toch uitgerekend voor jullie kinderen bedoeld”, probeerde ik. “Ja, maar wij werken niet met ons tweetjes in de zorg,” klonk het haast verontschuldigend. “En omdat mijn vriend niet altijd van thuis werkt, is het misschien niet gepermitteerd.” 

Een andere vriendin maakte zich zorgen over de aandacht en de liefde die nog zal gaan naar de kinderen van zorgend personeel. “Misschien wordt mijn baby’tje wel minder opgetild of geknuffeld in de crèche, omdat de begeleidsters weten dat ik op een corona-afdeling sta. Het leeft echt onder de mensen, je mag het niet onderschatten.” 

Ze had er al om gehuild, want vroeger zaten de kinderen immers veilig en wel bij de grootouders als mama lang moest werken. “Dat kan nu dus niet meer.” De stress die het opvangdilemma bij haar veroorzaakt, komt erg ongelegen. De komende weken draait ze dubbele shifts in een beschermend pak om de gezondheid van haar coronapatiënten zo goed mogelijk te dienen. 

Ergens is het logisch dat het personeel in scholen en kinderdagverblijven bang is voor een besmetting. En waarom zou een kleuterjuf meer kans moeten lopen op Covid-19, dan bijvoorbeeld een ambtenaar van de burgerlijke stand? Toch zou de Vlaamse regering hier beter versneld een oplossing voor zoeken. Dat moet ze sowieso, want vanaf de paasvakantie is er geen opvang meer in de scholen, dus er wordt al gezocht naar alternatieven. Misschien kan men babysits optrommelen en aanbieden aan huis? 

Niet weten of je kind warm en welkom opgevangen wordt, terwijl je zelf knokt tegen een erg onbekend en dodelijk virus, lijkt me eerlijk gezegd de stressfactor te veel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234