Zaterdag 24/10/2020
Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

Niet voor niets ben ik van zes scholen afgegooid

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven. 

De hele week heb ik voor mijn docu Als je eens wist... het land ­doorkruist. Sfeer­beelden filmen met de mensen die hun hart en ziel ­bloot­leggen en ons een blik gunnen in de hel waar ze vertoefden.

De moed om dat op te brengen!

Wil de kijker die verhalen aankunnen, dan moet je af en toe een luchtbel ­inbouwen. Tegen­gewicht bieden, laten zien dat de getuigen naast alle ellende ook nog een leven hebben waarin ze spelen, dromen, mijmeren en zelfs schater­lachen.

Ook beelden van luchten, zee, bomen, regendruppels, wuivend helm­gras en als het meezit ook wat zonneschijn, helpen hierbij. Mijn camera­man slaagt erin om zelfs in de meest inspiratieloze omgeving shots te maken die een eeuwigheidsgevoel in zich dragen. Troostende schoonheid.

Toevallig reed ik deze week met een vervang­wagen, de mijne moest voor herstelling de garage in. Ik heb een basic bestel­wagentje zonder al te veel ingebouwde snufjes. De motor valt stil als je voor een rood licht staat en je hoort een irritant piepend geluid als je je auto­gordel vergeet. Dat is het.

Deze auto echter heeft meer gevoelige sensoren dan een mens erogene zones. Bovendien lijdt hij aan hoog­sensitiviteit, zoveel is duidelijk. Om nog te zwijgen van alle opvoedende en vermanende functies die ingebouwd zijn. Een overtreding maken is bijna onmogelijk. Die bak houdt je in het ­gareel. Willen of niet.

Bij het parkeren blijkt hij een flipperkast te zijn. Wat er dan allemaal ­oplicht en weerklinkt, doet me tilt slaan terwijl ik normaal een auto zo goed als blindelings tussen twee ­andere in kan manoeuvreren.

Een sleutel om te starten komt er niet meer aan te pas. Je drukt op een knop en de motor slaat aan, een plastic schermpje glijdt omhoog en daarop worden allerlei iconen gereflecteerd die je bij de les moeten houden. Kom je te dicht bij een voorligger, dan ­verschijnen er twee bumpers die tegen elkaar knallen met sterretjes die je de impact van een mogelijke botsing duidelijk maken. Als je op de auto­snelweg niet keurig tussen de twee stippellijnen rijdt, schettert er een ­oorverdovend geluid waardoor je van het schrikken vanzelf tegen een ­vangrail knalt.

Beeld Jenna Arts

Het ergst vind ik het stuur, dat gewoon blokkeert als je ook maar even afwijkt van het rechte pad. Het wringt ­voelbaar tegen als je zonder richting­aanwijzers naar rechts of links uitwijkt. Ook als je maar een centimeter of tien opzij­gaat voor een put in het asfalt of een ander obstakel op de weg.

Zo een auto doet me denken aan de verbitterde nonnen op de katholieke scholen waar ik als kind zat. Niet voor niets ben ik van zes scholen afgegooid. Te rebels, was het verdict.

De plicht om domweg regels te volgen. Het totale verbod op zelf nadenken.

Maandag heb ik mijn blikken doos op wielen terug en kan ik weer zelf ­beslissen welke kant ik uitga.

Het enige wat ik zal missen, is de stoel die mijn billen verwarmde.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234