Zaterdag 19/10/2019
Guillaume Van der Stighelen. Beeld Karoly Effenberger

Van der Stighelen

Niet goed voor de cool van een columnist, maar ik kan er weinig aan doen

Schrijvende medemens Guillaume Van der Stighelen en marktonderzoeker Jan Callebaut schrijven om beurten de column op vrijdag. Vandaag is het de beurt aan Van der Stighelen.

Het zal aan de leeftijd liggen, maar ik kan er uren naar kijken. De knop van een boom die begint te schuiven. Elk jaar weer. Ik probeer me dan voor te stellen wat er aan het gebeuren is. En waarom. Hoe die sappen na een lange winter weer opgezogen worden door heel fijne haarwortels, hun weg vinden helemaal naar boven naar het uiteinde van de takken en daar druk zetten op schutblaadjes die eerst een beetje zwellen en dan openbarsten in iets wat straks deel gaat uitmaken van een enorm bladerdek. Groen. Aanvankelijk een heel zacht groen, het mooiste groen. Een groen dat nog veel licht doorlaat en weer hoop geeft aan oude mannen als ik. Wat ik daarbij voel varieert van verbazing en ontroering tot opwinding en vreugde. Allemaal woorden die niet goed zijn voor de cool van een columnist, maar ik kan daar weinig aan doen. Vergeeft u mij. Zo'n zwangere knop raakt mij in mijn diepste. Het nieuwe blad dat er als een verfrommelde baby uitkomt aan een nog doorschijnend steeltje dat straks hout wordt waar tafels en stoelen mee gemaakt kunnen worden. Dat moment van plotse ontwikkeling in deze tijd van het jaar.

Enkele dagen geleden heb ik, samen met mijn echtgenote, drie uur van ons kortende leven weggegooid door te zitten kijken naar een film uit het digitale aanbod. Het was een film die door de Academy in Hollywood meermaals werd aangeprezen. Om de prestaties van de topacteur. Om de speciale effecten. En om nog van alles waar schermklevers dol op zijn. Het ging over een astronaut die in de boekenkast van zijn dochter komt spoken omdat hij op reis een zwart gat heeft gevonden waardoor hij terug kan komen. Ik verzin het niet. Maar Hollywood dus wel. En ze kunnen het met zoveel overtuiging en theater bekronen dat een mens gaat vrezen dat er iets groots gemist wordt als men het niet heeft gezien. In die mate dat men blijft kijken tot het einde, hopend op een ontknoping die alle twijfels in het niet doet verdwijnen.

Hadden wij diezelfde drie uur gekeken naar een blad dat ontluikt, ze waren beter besteed geweest. We waren getuige geweest van het mooiste en indrukwekkendste schouwspel dat er is. Een nieuwe lente die geboren wordt. Aangeboden door een stevige zomereik, meer dan honderd jaar geleden geplant door een brave ziel die niet alleen aan zichzelf dacht maar ook aan wie lang na hem komt. Iemand die geen teletijdmachine nodig heeft gehad om een boodschap te brengen aan de generatie die na hem komt. Heerlijk.

Ach, ik heb u gewaarschuwd, het zal de leeftijd zijn. Uren worden kostbaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234