Maandag 22/07/2019

Column

Niemand werd gehoord, dus gingen ze luider schreeuwen

Frederik De Backer. Beeld Stefaan Temmerman

Frederik De Backer schrijft elke donderdag over de grauwe wereld die we zo veel mogelijk proberen te negeren.

Niemand was gelukkig. Er was geen vrije tijd meer, niemand verdiende genoeg – op een hoop klootzakken na – en de collega's waren uiteindelijk ook maar eikels. Om van de baas nog maar te zwijgen. En zijn baas en zijn baas en haar baas en zijn baas. Iedereen was baas. Behalve zij.

Kinderen zeurden, partners zeurden en de seks trok ook al op niks. Dure ouders in bejaarde rusthuizen en maar blijven leven. Erfenissen die uitbleven en de staat die haar graantje meepikte om er ergens een zoveelste laag beton mee te gieten. Of natuurlijk om die vele miljoenen miljarden negers en moslims en werklozen en Walen en sossen en hippies en zogezegd zieken die het landje rijk was een luizenleventje bijeen te sponsoren.

Naft kostte een fortuin, overal stonden flikken en flitspalen, en geen enkele voorligger had of verdiende een rijbewijs. Elk ritje was een peperdure helletocht.

De muziek was bagger, alle eten zat tjokvol vergif en vuiligheid, en als het eens niet regende was het bloedheet.

En maar betalen.

Geen tijd om na te denken over oplossingen. Daarvoor gingen ze stemmen. Hij was hun man en die zou het allemaal eens gaan fiksen. En vier jaar later een andere, want de vorige had er niks van gebakken, maar deze zou het allemaal eens gaan fiksen. En vier jaar later een andere. Deze zou.

Maar niemand had.

De natuur was naar de kloten, maar ze wierpen hun peuken en blikjes en ach, waarom niet meteen de hele vuilniszak, want ze hadden geen zin om te sorteren wel even in de berm. De natuur was toch naar de kloten.

Voor natuur nam je het vliegtuig. 14.400 liter kerosine per uur. Vier liter per seconde, vier miljard tickets per jaar. Lag de kleuterschool wel in een lage-emissiezone? En weet je wat ook prachtig schijnt? Namibië. De negers moet je wel wegdenken.

Niemand werd gehoord, dus gingen ze luider schreeuwen. En als het schreeuwen niet hielp, dan zouden ze nog weleens zien. Zij hadden recht op dit en dat en wat nog allemaal. De rest kon de pot op. Maar als ze eens om zich heen zouden kijken, zouden ze het zien.

Niemand was gelukkig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden