Dinsdag 11/05/2021

OpinieLezersbrieven

Niemand staat erbij stil dat veel risicopatiënten niet opgezet zijn met ‘voorkeursbehandeling’

null Beeld Vertommen
Beeld Vertommen

Risicopatiënt

Blijkbaar gaat iedereen ervan uit dat risicopatiënten, of liever mensen met onderliggende aandoeningen, zo spoedig mogelijk gevaccineerd willen worden. Huisartsen, ziekenfondsen, ja in sommige gevallen zelfs de ziekenhuizen worden ingezet in de zoektocht naar de risicopatiënt.

Blijkbaar staat niemand erbij stil dat veel risicopatiënten helemaal niet opgezet zijn met deze ‘voorkeursbehandeling’. Zo sukkel ikzelf al een aantal jaren met een verhoogde bloeddruk. Ik heb dat steeds angstvallig verborgen gehouden voor mijn omgeving. Niet uit schaamte, maar ik sta nogal op mijn privacy. De privacy rond mijn medische toestand vind ik enorm belangrijk.

Ik mag er dan ook niet aan denken dat ik plots vóór al mijn kennissen en familieleden een uitnodiging voor een vaccinatie zal krijgen, zelfs vóór mensen die ouder zijn. Hoe kan ik dat op een deftige manier uitleggen, zonder mijn medische toestand bloot te geven?

Op zich is de gedachte erachter nobel, maar misschien kon men de patiënt hierin ook even kennen?

Naam en adres bekend bij de redactie

El Kaouakibi

Sihame El Kaouakibi ziet de bui al hangen en wil zich nu zo veel mogelijk onttrekken aan de controle van Open Vld en andere onderzoeken bemoeilijken, in de hoop nog wat overheidsgeld te kunnen wegsluizen. Zij wil vasthouden aan haar zitje in het Vlaamse Parlement, omdat zij verkozen is.

Ik denk niet dat er één burger haar een mandaat gegeven heeft om overheidsgeld, belastinggeld van de burger, achterover te drukken om zichzelf te verrijken. Als ze een beetje geloofwaardig wil blijven tot een rechtbank eventueel uitspraak heeft gedaan, laat ze zichzelf in dat parlement op non-actief zetten, onbetaald uiteraard.

Als een rechtbank haar onschuldig verklaart, kan zij onmiddellijk haar zitje weer opnemen en de wedden van de maanden inactiviteit integraal uitbetaald krijgen. Dat zou een signaal en bewijs van haar onschuld zijn.

Wat deze vrouw, die zichzelf politica noemt of verkozene van het volk, nu doet is meer witteboordcriminaliteit, een misdrijf waarvoor vele anderen in de cel belanden. Hou dus ook daar de eer aan uzelf mevrouw en verdwijn uit de politiek in plaats van u door twee op erelonen beluste advocaten als een calimero te laten voorstellen, de vrouw die geen kansen kreeg.

Zielig.

Rudi Vereecken, Terhagen

Het egocentrisme van de jeugd?

Na afloop van de massabijeenkomst in Ter Kamerenbos, een uit de hand gelopen 1 aprilgrap, was er in krantenartikels, lezersreacties en interviews veel onbegrip en kwaadheid te lezen en horen. “Hoe de jeugd zo egoïstisch kan zijn? “Hun egocentrisme stuitte tegen de borst. Hier en daar werd er wel geopperd dat de meerderheid van de jongeren zich wel aan de regels houdt. Dat het om een kleine minderheid gaat.

Die stemmen gingen echter verloren tussen die vele andere die het egoïsme van de jongeren aankaartten – zo “onbegrijpelijk” (en “onvergeeflijk”). Verontwaardiging alom: “Waarom willen zij hun vrijheden en hun luxe niet opgeven voor een ziekte die (voornamelijk) anderen in gevaar brengt, waar anderen aan kunnen sterven? Waarom protesteren tegen beperkingen die kwetsbare groepen beschermen tegen deze ziekte?” Omgekeerd, zo leek vast te staan, zouden deze mensen ongetwijfeld hetzelfde doen, niet?

Deze stemmen roepen veel vragen op. Wat met de vele jongeren die de regels wel respecteren. Waarom nu? We zitten al een jaar in deze situatie. Wat is het verband met de weinige groene ruimte in de stad op zo’n mooie lentedag? In het kort, klopt dat wel, het egocentrisme van de jeugd? Of is het maar een luchtspiegeling?

Maar wat deze lezer het meeste tegen de borst stuit is het gebrek van vele stemmen om zichzelf een spiegel voor te houden. Als er een gevaar zou zijn dat in de toekomst een groot deel van de bevolking zou bedreigen, dan zouden deze stemmen toch onmiddellijk hun vrijheden en luxe opgeven ter bescherming van toekomstige generaties?

Ze zouden de maatschappij hertekenen. Anders wonen, verplaatsen, werken, consumeren. Als dat nodig is om anderen te beschermen van een gevaar, ook al het risico voor hen persoonlijk minimaal, dan doen zij dat. Toch?

De realiteit blijkt anders. Terwijl jongeren aan de alarmbel trekken over de klimaatverandering, beweegt er op politiek en economisch vlak al jaren te weinig. Het aanpassen van onze levensstijl is te veel gevraagd. Dat lossen we (zij, de jeugd, in dit geval) wel op – alsof de klimaatcrisis ook geen gezondheidscrisis zou zijn. Erger, jongeren worden vaak zelfs weggelachen voor hun engagement en vraag voor hun recht op een toekomst.

Nochtans kunnen we nu al voelen en zien wat de gevolgen zijn, bij ons, maar vooral in het Zuiden. Zij zijn het grootste slachtoffer van onze levensstijl. Hier liggen we wakker van groene gazons, daar kost het mensenlevens. Maar ze kunnen toch niet verwachten dat wij ons leven drastisch gaan veranderen?

Ik ben geen jongere meer, maar ik weet niet of ik het zou aanvaarden dat juist die mensen dan met het vingertje denken te moeten wijzen.

Stan Stevens

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234