Maandag 14/10/2019

Opinie

Niemand geloofde dat hij ooit nog een rol zou spelen

Tiger Woods. Beeld REUTERS

Guillaume Van Der Stighelen is auteur van essays over leven en samenleven. Hij is zelf ook fanatiek golfer.

Het is niet de leeftijd van Tiger Woods die maakt dat de hele wereld dit weekend stom van verbazing toekeek hoe hij het Masters-toernooi won in Augusta. Jack Nicklaus, die door velen nog steeds wordt gezien als de beste golfer aller tijden, won de Masters nog op 46-jarige leeftijd. Drie jaar ouder dan Tiger nu is. Ook de Duitser Bernhard Langer, 62, speelde nog een respectabele score.

Het is ook niet dat Tiger een monsterscore heeft neergezet dit weekend. Hij won met één puntje en had veel geluk dat de Italiaan Molinari, die de laatste dag aan de leiding stond en een feilloos parcours had afgelegd, van puur zenuwen twee keer in het water sloeg. Tiger won ooit de US Open met vijftien slagen verschil op de tweede, het grootste verschil ooit in een major.

Nee, de reden waarom in de hele wereld - behalve in België dan, want daar wordt gefietst - weer de Tiger-gekte toesloeg, is dat niemand geloofde dat hij ooit nog een rol zou spelen. Tiger was door zijn knie gezakt. Tiger raakte verslaafd aan pijnstillers en aanverwante bedwelmende producten. Tiger raakte ook verslaafd aan seks. Betaalde seks dan nog wel, een man voor wie de vrouwen in de rij stonden voor een beetje genetisch materiaal, met of zonder hashtag. En toen hij dat allemaal dacht achter de rug te hebben, zakte net die rug in elkaar. Tiger werd tot viermaal toe geopereerd en de laatste keer werd er een ruggenwervel verwijderd. Hij had al zo weinig ruggengraat.

Maar Tiger vocht terug. Hij gaf niet op. Niemand heeft hem horen jammeren. Hij bleef erin geloven. Als laatste in de hele wereld. Maar die laatste is nu de eerste geworden. Dit weekend.

Het was daarom dat iedereen er stond toen hij dat laatste balletje in het gaatje mikte. Niet alleen zijn moeder en zijn kinderen, want die staan er altijd wel, maar ook alle golfers die niet gewonnen hadden. Van oude ratten die Tiger hebben zien beginnen als wonderkind, tot topspelers die nog niet geboren waren toen Tiger zijn eerste Masters won. Ze stonden er, als apostelen bij de verrijzenis van hun Jezus. Hij leeft, Hij. Een man van vlees en bloed. Gezondigd en geboet. Aan het kruis genageld door de pers, gegeseld door het lot, gefolterd door sociale media. Want iemand had een mobieltje bij de hand toen Tiger potdicht uit zijn wagen werd gehaald door twee agenten die de dag van hun leven beleefden.

Sommige mensen zijn verheven goden. Ze kunnen wat wij niet kunnen maar wel willen kunnen. Alleen de Muur van Hoei oprijden na honderden kilometers afzien. The Voice winnen met Natalia als coach. Een hondje de Marseillaise doen blaffen in #GotTalent. De Ten Miles uitlopen met Carl Huybrechts aan je zij. Anderen zijn nederige mensen. Zij kunnen, ondanks tegenwerking en miserie onderweg, iets wat wij allemaal kunnen, en dat maakt hen groot. Stig. Down the road. Francken bij Van Gils.

Onze bewondering kent geen grenzen. Want we bewonderen graag. Dat zit ons in het bloed. De Profeet, den Tuveneir, den Eddy, onzen Bart, Obama.

Maar. Onze grootste bewondering gaat naar verheven goden die zich gedragen als nederige mensen. En dat maakt dat Tiger daar, vorige zondag, een traan losmaakte in het oog van de meest cynische toeschouwer.

Stel u voor dat Ronaldo zijn enkel verstuikt bij het verlaten van een luxebordeel waar hij net drie Slavische meisjes rijkelijk vergoed heeft voor de lichamelijke en geestelijke vernederingen die hij hun heeft aangedaan en daardoor uitgeschakeld wordt voor de Champions League, waarna hij zich openlijk verontschuldigt voor zijn seksverslaving, weent voor de camera, niemand iets kwalijk neemt behalve zichzelf en dan op een WK dat ene doelpunt maakt, vanuit een onmogelijke hoek, waardoor het hele stadion rechtveert en uit de bol gaat. En stel dat Ronaldo daarna in plaats van gorillagewijs zijn borst op te zetten eerst nederig het hoofd buigt, om pas daarna zichzelf op de borst te kloppen en dan zijn ma te omhelzen en zijn kinderen. Stel. Dan krijgt u een idee van waarom de wereld Tiger Woods op handen draagt.

Op de laatste hole, waar Tiger de beslissende putt moest maken, stonden tientallen golfers van wereldklasse die normaal al ingecheckt waren voor hun eersteklassevlucht naar het volgende toernooi, te wachten om hun held te feliciteren. De man die hen als kind geïnspireerd heeft. De man die ze als god aanbeden hebben en die ze als mens hebben aanvaard.

Nee, het is niet de leeftijd die de prestatie van Tiger Woods zo uitzonderlijk maakt en ook niet zijn score. Het is de manier waarop zijn mama hem in haar armen nam. De manier waarop hij zijn zoon in zijn armen nam. En de manier waarop zijn tegenstrevers het hem gunden. Omdat ze getuige mochten zijn van iets waar nog lang over zal worden gepraat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234