Vrijdag 06/12/2019
Beeld rv

Column

Natuurlijk moeten de rechten van een ongeboren kind verdedigd worden, maar wat met de rechten van een levende vrouw?

Julie Cafmeyer is columniste.

In een open brief aan het parlement stellen 750 zorgverleners dat de verdere verruiming van de abortuswet een brug te ver is. Ze zijn tegen het inkorten van de bedenktijd van zes dagen naar 48 uur. Ze vinden dat een vrouw de tijd moet krijgen om zich te informeren over alternatieven of mogelijke hulp. 

Maar wat als je als vrouw zeker weet dat je geen kind op de wereld wilt brengen? Waarom zou je als vrouw niet zeker van iets kunnen zijn? Waarom wordt een vrouw zo vaak afgeschilderd als een emotioneel, hormonaal wezen dat – zeker als ze zwanger is – niet bij machte is over haar eigen lichaam, haar eigen leven te beslissen?

Zelf weet ik honderd procent zeker dat ik op dit moment geen kind wil. Als ik ongewenst zwanger zou zijn, zouden die zes dagen bedenktijd als een kwelling voelen. Er is een groot verschil tussen iemand bedenktijd gunnen en iemand dwingen om na te denken.

Het is die betutteling die me doet huiveren als ik over abortus lees. Ik kan maar één ding denken: hopelijk hoef ik dit nooit mee te maken.

Natuurlijk moeten de rechten van een ongeboren kind verdedigd worden, maar wat met de rechten van een levende vrouw? Wat met mijn levende lichaam? Kan iemand me bijvoorbeeld eens écht informeren over anticonceptie? 

Ja, ik ken het aanbod. Maar ik verneem van elke dokter, lees van elke wetenschapper en hoor van elke vrouw iets anders over de invloed van hormonen op het lichaam. Heeft de pil nu wel of geen invloed op je psyche en je libido? Wat zijn de effecten van een koperspiraal? Waar kan ik een goed artikel vinden over het belang van een natuurlijke cyclus in een vrouwenleven?

Als ik mensen vertel dat ik intuïtief voel dat ik geen hormonen of koper in mijn lijf wil, voel ik vaak een oordeel: ‘Als je dan zwanger bent, is het je eigen schuld!’

Ik vrij met condoom, maar dan nog stuur ik liever mijn vriend naar de apotheek voor een morning-afterpil als het condoom scheurt. Als ik er één vraag, krijg ik een preek. Dan krijg ik te horen dat ik échte anticonceptie nodig heb. Blijkbaar is het makkelijker om ervan uit te gaan dat ik een onverantwoordelijke vrouw ben in plaats van de structuur van rubber ter discussie te stellen.

Toen ik een gynaecologe zei dat ik liever met condoom vrij dan dat ik een pil neem, zei ze: “Pas toch maar op. Zo’n abortus is triestig hoor.”

En zo heb ik sinds ik ongesteld werd stress voor een zwangerschap. Wees voorzichtig. En als het misloopt, is het je eigen schuld. Er is geen ruimte voor een vergissing, een ongeluk.

Los van alle meningen over abortus zouden vrouwen gesteund kunnen worden in het maken van een levenskeuze. Vrouwen vertrouwen geven in plaats van een schuldgevoel. Vrouwen helpen in het ontdekken van hun lichaam, in plaats van dat ze er bang voor worden gemaakt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234