Donderdag 20/06/2019

Column

Naast mij begon Joël De Ceulaer wat zenuwachtig op zijn stoel draaien

Mark Coenen. Beeld Bob Van Mol

Mark Coenen, adviseur en opleidingshoofd van de Hasseltse hogeschool PXL, gaat op de wandel met de week.

Het nieuws is blijkbaar geruisloos gepasseerd, maar dat zal aan de verkiezingen liggen. Daarom begin ik er maar zelf over, íémand moet het doen: ik vierde deze week mijn driejarig jubileum bij deze krant.

Het was een heel feest.

De fanfare die mij kwam afhalen van het station van Berchem was er al een beetje over.

Zeker toen ik zag dat de mannen van Bazart meeliepen en hun a-cappellaversie van ‘Goud’ aan mij opdroegen.

Bleek dat we richting The Jane schreden, waar de voltallige redactie en de mensen van de drukkerij in Lokeren mij stonden op te wachten.

Ik werd onder luid applaus op de schouders gehesen en binnengedragen.

De speeches van ons gloednieuwe bazenduo Bart Eeckhout en Kirsten Bertrand die mij, mijn gezin en wat vrienden en fans hadden uitgenodigd waren grappig en to the point.

Door het geroezemoes van de obers die stonden te wachten met het hoofdgerecht – door Sergio zelf gemarineerde zeewiertofu met paarse rijst – wel nauwelijks verstaanbaar.

Opslag komt in orde, hoorde ik, daar ben ik ongeveer zeker van, en ook iets over een vaste parkeerplaats op het dak van News City op het Mediaplein in Antwerpen als de nieuwe gebouwen in gebruik worden genomen.

Toen Kirsten mij de sleutels van het in Paramaribo afgemeerde jacht van Christian overhandigde, schoot ik vol.

Dat hadt ge niet moeten doen, ­stamelde ik zacht.

Tut-tut, sprak Kirsten.

Naast mij begon Joël De Ceulaer wat zenuwachtig op zijn stoel te draaien en na afloop zag ik hem druk gesticulerend instappen in de Bentley van de baas. Komt goed, Joël!

Mijn eerste artikel voor de krant betrof een dissertatie over iets wat drie jaar geleden een trend dreigde te worden: de krampachtige poging van vijftigers om eeuwig jong te blijven.

Daar hakte ik stevig op in, met het bekende gevolg. De trend stierf een snelle dood:
act your age and shut the fuck up werd de nieuwe mantra voor beginnende ouden van dagen zoals ikzelf.

Er is toch niets aan te doen. Al gaan we collectief aan de Bikram-yoga, het ketodieet en de wekelijkse zwemmarathon: doodgaan doen we door factoren waar we niets aan kunnen veranderen.

Zolang we onderweg niet van DNA kunnen wisselen, zijn onze kwalen erfelijk en staat onze natuurlijke sterfdatum ongeveer vast. Daar helpt geen lievemoederen of fitnesscoach aan.

Hierin word ik geheel gelijk gegeven door Barbara Ehrenreich, die deze week in De Morgen ook de vloer aanveegde met de fabulaties van gezondheidsgoeroes die verkondigen dat we onze aftakeling ­kunnen uitstellen en zelfs voorkomen.

Ons lichaam, sprak zij, is een slagveld.

Sinds die avond met de hoofdredactie in The Jane weet ik wat ze bedoelt.

Goede genen: ik kan er alleen jaloers op zijn.

Er zijn mensen die hun hele leven kunnen ­wallebakken en op hun bijna 90ste nog vrolijk elke dag de vlam in een pakje ­sigaretten jagen.

Zo iemand is Remco Campert, wiens biografie deze week uitkwam. Heerlijke lectuur.

Campert is zowat de Keith Richards van de Nederlandse poëzie: de ­verhalen over zijn indrukwekkende inname van welksoortige alcoholische drank dan ook vullen vele pagina’s.

Een lever van beton, longen van ­roestvrij staal.

Je stampte op de grond en er was weer een feest, schreef hij ooit ergens.

Zeker in de uitbundige jaren 60 was het leven vurrukkulluk en poetste men zijn tanden met whisky.

Wat een verschil met onze tijd, wanneer uit weer een studie blijkt dat zelfs één glaasje alcohol per dag dodelijk is.

Paters: dat zijn wij geworden.

Behalve op jubileumfeestjes van De Persgroep, natuurlijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden