Maandag 21/10/2019
Frans Masereel, 'La famille en lecture' (1937). Beeld RV Frans Masereel

Column

Naast Masereels ‘La famille en lecture’ wil ik gaan zitten en meelezen, bij het licht van die geweldige zon

Marc Didden is columnist en filmmaker. Onder de noemer R-E-S-P-E-C-T schrijft hij wekelijks over wie en wat hem heeft ontroerd.

Tijdens een groot gedeelte van de vorige week bevond ik mij om dienst­redenen in de voornamelijk door zout water besproeide provinciestad Oostende. Dat leidde me er weleens toe om vermomd als een zwaarlijvige man met een wandelstok over de zeedijk te wandelen, één keer zelfs helemaal van bij het indrukwekkende station tot aan de zogenoemde Venetiaanse Gaanderijen.

Onderweg waaiden mij veel met de Belgische kust verbonden geuren aan, zoals die van gedroogde vis, bloem­suiker en Luikse wafels. Maar ik kwam ook veel fijne menselijke wezens tegen: verlopen Brusselaars soms, alsook een familie chassidim vrolijk doende op een uit de kluiten gewassen gocart, een vervoermiddel dat wij vroeger veel mooier een
cuisse-tax noemden. 

Marc Didden. Beeld Johan Jacobs

En daarna verscheen aan de einder een lange man in een ultrakorte, aan Mary Quant herinnerende minirok. Omdat de wind nogal hevig woei, konden wij wandelaars algauw vaststellen dat deze badgast door het leven ging zonder het gebruik van een onderbroek. Geen haan die ernaar kraaide daar in dat voorgeborchte van het graafschap Kent.

Bij een bushalte kwam ik nog een acteur tegen die ik al lang bewonder maar nog nooit gesproken had. Dat deden we dan deze keer wel en het was zoals verwacht de moeite. En toen ik wat later nog een bord tatjespap met verse garnalen ging eten, had ik zowaar zicht op de zittende burgemeester van de Koningin der Badsteden.

De volgende dag had ik even de aandrang om Marc Coucke op te bellen met de vraag of ik als uitvinder van de Rock Rally geen recht had op een vrijkaart voor de match tussen KVO en Club Brugge. Maar de kustboys speelden die avond in het Venetië van het Noorden. Voetbalplan mislukt, het zou dus ­cultuur worden. Mijn voeten leidden mij als vanzelf naar het Mu.ZEE, dat in tegenstelling tot mijn vorige bezoek daar een erg aantrekkelijke plek ­geworden was.

Van als je binnenkomt voel je dat al. Het ligt aan het licht. Het komt door de mensen achter de balie. Het komt door de vaste collectie, door de manier waarop er eindelijk goed omgegaan is met Oostendse iconen als Ensor en Spilliaert. Het komt, zoals altijd, omdat ergens iemand gewild heeft dat het goed was.

Mijn afspraak was deze keer echter met de heer Masereel, Frans. Nog eens kijken hoe briljant hij wel was, dacht ik vooraf, in de waan dat ik zijn hele werk toch wel ergens onder mijn schedel goedkeurend gerangschikt had, op basis van de vorige tentoonstellingen die ik van hem zag, de boeken en de ­boekjes over hem die bij mij al jaren in de kast staan.

En toen kwam de waarheid: daar in de Oostendse Romestraat ontvouwt zich een resem rijke zalen waar de in mijn geest zo helemaal wit-zwarte Masereel zijn kleurenduivels ontbindt, waar hij gaat praten met eigentijdse kunstenaars en ook zonder moeite bewijst dat hij zelf ook een eigentijdse kunstenaar is.

In zijn intens gekleurde en als een film belichte La ville wil ik graag de ­eenzame wandelaar zijn. Middenin de massa uit zijn Sortie de cinéma wil ik lopen met het gevoel dat ik net een geweldige film gezien heb. Van zijn Wisky wil ik wel een slok. Naast zijn La famille en lecture wil ik gewoon gaan zitten en meelezen, bij het licht van die geweldige zon achter ons.

Frans Masereel en hedendaagse kunst: verzet in beelden is een bevallige tentoonstelling die haar titel helemaal waarmaakt. Met de ‘p’ van pamflettair, bijwijlen, maar toch vooral met die van poëzie.

Wanneer ik buitenkom, heb ik zin in de zee. Dijkwaarts, daarom. Vanuit de verte doemt echter een man in een minirok op. De wind onthult al snel een soort vis die ik niet wil zien, nu.

Dan maar de E40 op. En ­ondertussen ook veilig thuis.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234