Vrijdag 16/04/2021
null Beeld DM
Beeld DM

Column

Naakt staat hij daar. ‘Geduld,’ roept hij me toe

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Hoe ik ook mijn best doe om de beelden die op mijn netvlies gebrand staan te blijven zien – de cipressen tegen de blauwe hemel, de heuvels gehuld in ochtend­nevel, de boterbloemen die je jubelend uitdagen, de fonkelende sterren aan de hemel, het olijf­groen van de duizenden bomen die de heuvels bedekken, de nu nog kale, kronkelende wijn­ranken, de bruisende Tiber waar ik elke dag langs wandelde – het lukt me niet.

Langzaam worden ze vol lust opgevreten door het onzichtbare maar alom aanwezige monster ‘Stress’ genaamd, dat me al onderweg naar huis onverhoeds besprong.

Bij de strenge ondervraging aan de Zwitserse grens was het grollen van zijn gulzige maag oorverdovend te horen. Zodanig zelfs dat ik maar met moeite verstond wat me gevraagd werd.

In Frankrijk werd het nog veel gekker. Twee keer werd ik op de auto­strade tegen­gehouden door vijf, zes gewapende politie­mensen die me op een uiterst barse toon ondervroegen en me tot twee keer toe een covid­test wilden laten ondergaan.

Gelukkig bleef ik, zoals altijd als ik anderen ontmoet die nog meer dan ik in de klauwen van het stress­monster vast­zitten, compleet rustig en heb ik het geduld van een moeder die haar krijsende kind op de vloer van de super­markt tot rede probeert te brengen.

Na lang palaveren begrepen de politie­mannen eindelijk dat ik weliswaar door hun diep­rode land reed, maar dat ik daar niet getankt had, niet gestopt was, niemand behalve de politie zelf gesproken had en braaf de richtlijnen volgde die op de officiële papieren van de Belgische overheid staan. Ik vertaalde de tekst voor hen. Ze knikten uiteindelijk, c’est bon!

Na veertien uur rijden ben ik eindelijk thuis. Mijn inbox van zowel e-mail als Messenger puilen uit van de berichten vanuit de contact­tracing­centra. Big brother is watching me!

Mijn test is negatief!

De volgende ochtend kijk ik vanuit mijn raam naar buiten, naar de beuk aan de overkant, naakt staat hij daar. ‘Geduld,’ roept hij me toe, ‘ik voel de blaadjes al kriebelen.’

‘Ik vind je zo ook mooi’, roep ik terug.

Niet veel later zie ik enkele jonge mensen die zich onder de boom installeren met matjes en gewichten en aan een training beginnen. Ik kijk lang naar hen. De zwarte jongen, de leraar, lacht aanstekelijk vrolijk terwijl hij zijn leerlingen hels laat zwoegen en zwaait naar me, doet teken dat ik mee moet komen doen.

Niet veel later overspoelen de auto’s de straten. Daar staan die jonge mensen nu te sporten in de walm van de aanschuivende auto’s die hun kinderen komen afzetten aan de schoolpoort.

Ik zie in gedachten de auto­vrije straten van de Italiaanse steden en dorpen.

We moeten meer gaan leven op mensen­maat.

Ik sla de krant open en lees dat de stad Antwerpen ijzeren haken – skate-ontmoedigende elementen – gaat plaatsen op de trappen aan de vernieuwde Schelde­wijk, het Sint-Andries en het Zuid, zodat jongeren er met hun skate­board niet meer af kunnen glijden.

Is iedereen zot geworden?

Ontmoedigende elementen? De stad stikt ervan. Laten we ons wat meer bekwamen in ‘la dolce vita’! Het is nodig. Dringend.

Straks vergeten we nog hoe mooi het leven kan zijn.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234