Donderdag 06/05/2021
Mark Coenen Beeld DM
Mark CoenenBeeld DM

ColumnMark Coenen

Na vier jaar Trump lijkt Washington op Santiago de Chile in 1973 na de staatsgreep op Allende. Goed gedaan, hoor

Mark Coenen is columnist.

Wat ze in Amerika pardonneren noemen heet bij ons discretionaire bevoegdheid: een bastion van het cliëntelisme, waar mensen die op democratische wijze macht hebben gekregen die op geheel ondemocratische wijze mogen gebruiken in hun voordeel.

Tenminste, dat is de indruk die je zou krijgen na de strapatsen van Kucam en die van Trump, die gisteren de schuld van vele rare types kwijtschold.

Elke president maakt gebruik van dat voorrecht, met de Democraten veruit als koplopers: Obama pardonneerde bijna 2.000 landgenoten, Trump tien keer minder.

Kwatongen beweerden dat het kwam omdat je zo’n deal alleen kon ritselen als je 2 miljoen dollar wilde doneren aan Trump, maar dat was een verzinsel.

Amerika is België niet, waar je tot voor kort door het overhandigen van smeergeld aan een gechaperonneerde tussenpersoon een visum kon krijgen.

Elke vergelijking loopt mank, dus zeker ook deze: de volledige kwijtschelding van een federale schuld is van een ander kaliber dan het misbruik van de discretionaire bevoegdheid.

Maar toch: in beide gevallen is het middel discutabel en bestrijdt het enkel het symptoom.

Wat nodig is omdat er een ander, fundamenteler probleem niet opgelost is: de wetten werken niet, evolueren te traag of leggen te strenge straffen op.

Dat is in Amerika zeker het geval met de drugswetten.

Menig gepardonneerde is dan ook een sukkelaar die voor een kleine drugovertreding een draconische straf kreeg omdat hij in de verkeerde staat woonde, de verkeerde kleur had of op een verkeerd moment geboren was.

Dat men afhangt van hoe de muts van een president staat of je drie dan wel driehonderd jaar in het prison zit, is een aanfluiting van de rechtsgelijkheid en nodigt uit tot foefelen.

Voorstanders van de maatregel zeggen dan weer terecht dat wet en werkelijkheid niet altijd helemaal synchroon lopen en dat het recht rekening moet houden met de mens.

Zo schold Jimmy Carter op het einde van zijn ambtstermijn de schuld vrij van de vele jonge Amerikanen die in de jaren zestig naar Canada gevlucht waren om niet als kanonnenvlees naar Vietnam te moeten.

Daar staat dan weer een ander en slecht voorbeeld tegenover: Gerald Ford die gratie verleende aan Tricky Dick Richard Nixon, een daad die wenkbrauwen deed fronsen.

Voor beide zijdes van de medaille heeft men dus blijkbaar discretionaire macht nodig.

Het zij zo, maar dat vergt een waterdichte controle in een ruimte die dag en nacht wordt gesurveilleerd, wat zeker bij ons niet het geval is.

Ik schrijf dit terwijl de 46ste president van Amerika wordt ingehuldigd in een dode, kille stad: na vier jaar Trump lijkt Washington op Santiago de Chile in 1973 na de staatsgreep op Allende.

Goed gedaan, hoor.

Het einde van vier hallucinante jaren.

De terugkeer van de goodwill.

De kans dat Biden Trump gratie verleent is klein.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234