Dinsdag 27/09/2022

ColumnJana Antonissen

‘Na twee jaar staat iedereen te trappelen om 5 euro voor lauw bier te betalen op de festivals’

null Beeld Damon De Backer
Beeld Damon De Backer
Jana Antonissen

Toen de clubs dit voorjaar opnieuw openden, belandde ik in Berlijn op een geïmproviseerd festival voor Gen Z’ers die tijdens de lockdowns te veel ‘#rave’-content op TikTok hadden geconsumeerd. Hun visnetpanty’s en platformschoenen en Matrix-zonnebrillen ten spijt, voelde het allemaal nogal geforceerd aan. Misschien waren ze het feestvieren verleerd, of misschien hadden ze gewoon nog nooit een club analoog beleefd.

Toen de dj haar twaalf-in-een-dozijn techno inwisselde voor, toegegeven, best aardige trance, was de tijdcapsule compleet. Iedereen aanwezig was te laat geboren om de hoogdagen van deze muziek, de legendarische jaren negentig, bewust te hebben beleefd. Maar dat weerhield niemand ervan om te doen alsof we op een anarchistische rave in het rauwe Berlijn van vijfentwintig jaar geleden stonden, in plaats van in een zelfverklaarde undergoundkeet die 27,5 euro entree incasseert. Al wat ons, wij die in het nieuwe millennium volwassen moesten worden, tenslotte nog rest om dat futloze gevoel van permanente crisis even, al was het maar voor één nacht, één nummer, te verjagen, is een zo zorgvuldig mogelijke simulatie van een minder bezwaard verleden.

Alleen lukte het mij ditmaal niet daarin mee te gaan. Een week eerder was de oorlog in Oekraïne uitgebroken, en op de een of andere manier herinnerde juist deze onstuimige, euforisch-melancholische trancemelodieën mij daar voortdurend aan.

Nu kun je onmogelijk van de mens verlangen dat hij niet feest zolang elders soortgenoten worden afgeslacht, dan zou er nooit gedanst kunnen worden. Daarbij dient het feest, met de daarbij horende roes, ook een belangrijke maatschappelijke functie. Feestvieren doorbreekt de sleur, heft gebruikelijke sociale codes even op, bevordert het gemeenschapsgevoel. Het kan een heilzaam herbronningsmoment zijn.

Maar de oorspronkelijke feestelijkheid waarbij een groep gevierd werd, is geperverteerd tot een doel op zich, een individuele behoefte, zo vertelde cultuur­socioloog Walter Weyns me eens voor een artikel over lockdownfeestjes. “In onze consumptiemaatschappij waarin 24 uur op 24 wordt doorgewerkt, bestaat ook voortdurend de mogelijkheid alles even los te laten in een feestelijke roes. Daardoor leven we in een permanente staat van schijnfeestelijkheid.”

Die festivalisering van onze samenleving is al even aan de gang, maar aanstaande zomer belooft de drukste én duurste festivalzomer ooit te worden. Alsof we nog niet genoeg festivals hadden, regent het in deze tijden van ongekende inflatie plots nieuwe experiences en extra weekends.

De meeste daarvan zijn al uitverkocht. Na twee jaar vol afzeggingen staat iedereen te trappelen om 5 euro voor lauw bier te betalen, een allesbehalve water- en geluidsdicht gooitentje te laten onderkotsen en onder keuzestress en gemiste kansen te lijden. Dingen waar ik als tiener ook van genoot, maar waarvoor ik nu vriendelijk bedank.

Ik hou van feestjes, niet van festivals. Wat mij betreft mogen die twee ver van elkaar wegblijven. Het is nogal moeilijk het heden even te vergeten met al die foodtrucks en souvenirshops om je heen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234