Vrijdag 14/08/2020
Beeld rv

ColumnWalter Zinzen

Na de hilariteit over onze negen ministers van Volksgezondheid lijkt het toppunt van verdwazing nog steeds niet bereikt

Oud-journalist Walter Zinzen overschouwt de politieke actualiteit. Hij doet dat afwisselend met journalist Alain Gerlache en oud-journalist en -politicus Siegfried Bracke.

Het was een merkwaardige belevenis afgelopen donderdagavond: in de Terzake-studio zat federaal minister Philippe De Backer (Open Vld), bevoegd voor mondkapjes, voortdurend te verwijzen naar “volgende woensdag”. Dan zou een beslissing vallen over het al dan niet verplichten van een mondkapje in winkels. Bijna terzelfder tijd beslisten de collega’s van De Backer die verplichting al meteen op te leggen en er niet meer mee te wachten. Vreemd, verontrustend ook. De federale regering neemt dus beslissingen zonder de bevoegde minister te raadplegen of zelfs maar in te lichten, laat staan bij de beslissing te betrekken. Ze laat zelfs toe dat die bevoegde minister het publiek op een verkeerd been zet. Dat belooft voor de samenhang van de volgende federale regering, als die er ooit komt. 

Eerder in de week had Vlaams minister-president Jambon (N-VA) trots aangekondigd dat er een “akkoord tussen de gewesten” was over het invoeren van een quarantainemaatregel voor Belgen die uit een risicozone terugkomen. In dit land kunnen dus de meest voor de hand liggende en voor de volksgezondheid hoogst noodzakelijke maatregelen pas genomen worden na een politiek akkoord. Waarom moeten de gewesten daarover overleggen? Waarom kon de federale regering die maatregel niet opleggen? Het ging hier toch om het welzijn van alle Belgen, ongeacht het gewest waarin ze wonen? 

Het was alweer omdat onze ingewikkelde staatsstructuur dat onmogelijk maakte. Ook op andere terreinen liet de onoordeelkundige opsplitsing van bevoegdheden zich voelen. 

Bijvoorbeeld toen de federale regering een loonsverhoging toekende aan het zorgpersoneel in de ziekenhuizen. Niet aan dat van de rusthuizen, want dat is een gewestelijke bevoegdheid. Dat betekent concreet dat mensen, die in heel het land hetzelfde werk verrichten in rusthuizen, verschillende loon- en arbeidsvoorwaarden hebben, al naargelang het gewest waarin hun werkplek staat. Hoe waanzinnig is dat? 

Toch pleit minister Beke (CD&V) voor nog meer autonomie op het gebied van de gezondheidszorg. En wil parlementsvoorzitter Homans (N-VA) oude resoluties van onder het stof halen om nog meer Vlaamse autonomie op andere gebieden binnen te halen. Is autonomie dan echt het toverwoord waarmee alle problemen opgelost kunnen worden? Hoe durft iemand dat ook maar te beweren na de catastrofes die zich in de ouderlingengestichten – 100 procent Vlaamse autonomie – hebben afgespeeld? Was de dood van al die bejaarde coronaslachtoffers misschien de schuld van de Walen? 

De splitsingsobsessie neemt soms hallucinante vormen aan. Zo stelde minister-president Jambon op de nationale Vlaamse feestdag voor om voor sommige bevoegdheden twéé federale ministers te benoemen in plaats van één: een Nederlands- en een Franstalige. 

Na de hilariteit over onze negen ministers van Volksgezondheid lijkt het toppunt van verdwazing nog steeds niet bereikt. En ondertussen doen de drie krasselaars, die de media koningen noemen, onverdroten voort alsof ze een regering vormen. De stoet der dwergen die de Wetstraat bevolken, is eindeloos. 

Maar opgepast: als het om geld gaat, veranderen de dwergen miraculeus in reuzen. De politieke partijen zorgen als goede huismoeders op de eerste plaats voor zichzelf. In 2019 hadden ze allemaal samen 90 miljoen euro in kas, een winst van 3 miljoen. De N-VA alleen beschikt over een spaarcentje van 30 miljoen.

Allemaal te danken aan de partijfinanciering, die met belastinggeld gebeurt. 

Aan de cultuursector worden harde besparingen en bezuinigingen opgelegd. Als het parlement sociale maatregelen goedkeurt, roepen de dwergen om ter luidst dat de Kamerleden geld uitgeven dat er niet is. Bezorgd wordt gekeken naar de begrotingen, die voor vele jaren in het rood gaan. Maar als het om de eigen kassa gaat, wordt de geldkraan zonder schroom volledig open gedraaid. De Vlaams-Nationalisten van N-VA en Vlaams Belang verfoeien de Belgische staat maar aanvaarden gretig het manna dat die staat hen toestopt. Paradoxaal genoeg financiert die staat dus zijn eigen ondergang. 

Vaak wordt in deze coronatijden de vergelijking gemaakt met de situatie na de Tweede Wereldoorlog. Die vergelijking loopt mank. Toen hadden we politieke leiders met visie, die er in slaagden in geen tijd ons land economisch weer op de been te helpen. Opportunisme was ook hen niet vreemd, maar het landsbelang primeerde. 

Waar zit vandaag de dag de man of vrouw die met een project voor de dag komt dat verder reikt dan een relanceplan, een einde maakt aan de soap waarin we ons nu bevinden en een toekomst uittekent voor de hele Belgische natie? Waar? Waar? 

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234