Zondag 31/05/2020
Beeld DM

ColumnHugo Camps

Na de brexit waant Nederland zich meer dan ooit roerganger naast God

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

Het gidsland is andermaal de Europese trappers kwijt. Premier Mark Rutte schoot de financiële reddingsplannen van zijn Europese collega’s genadeloos af. Hij wou ook niet horen van corona-obligaties voor de zwaarst getroffen landen van Zuid-Europa. Een beroep op de speklaag van het Europese noodfonds (ESM) zag hij niet zitten.

De pot op met die Italiaanse potverteerders.

Verbijsterd pakten de gematigde burgemeesters van de zwaarst getroffen steden en de regiohoofden van Emilia-Romagna en Ligurië uit met een paginagrote advertentie in de Frankfurter Allgemeine om Duitsland op te roepen niet in het spoor te treden van die egotrippende Hollanders. Een ongekend precedent in diplomatieke verhoudingen.

Intussen prevelde minister van Financiën Wopke Hoekstra stotterend een in waterverf gedompeld excuus voor de binnenwaartse houding van zijn regering, maar meer dan een tekening in los zand was dat niet.

Er is geen Europees land met zo veel diplomatieke pretenties als Nederland.

In alle grote Europese crises trad Nederland tevoorschijn als een combinatie van hooghartigheid en krenterigheid. De Grieken moesten tijdens de financiële collaps maar honger lijden, Italianen en Portugezen mogen aan corona sterven en over het rattenhol Lampedusa wordt in Den Haag niet eens meer gesproken. Na de uittreding van het Verenigd Koninkrijk uit de Unie waant Nederland zich meer dan ooit roerganger naast God. Met het stuitende moralisme van de predikant. Alsof er in de polder langs Maas en Waal geen coronadoden vallen.

De Nederlandse economie draait voor 70 procent op export, met de Europese markten als belangrijkste afnemer. Rutte en de zijnen vinden het doodnormaal dat de sierteelt en de veeteelt gestut worden door Europese subsidies, maar een stervend land de hand reiken is te veel gevraagd. Zij geven de voorkeur aan een ferm budgettair standpunt boven solidariteit.

Het is oud zeer. Vroegere ministers van Financiën gingen ook ongegeneerd in de clinch met de Europese solidariteit. Gerrit Zalm (VVD) had in Zuid-Europa de bijnaam ‘Il duro’. Jan Kees de Jager (CDA) blokkeerde Europa in de schuldencrisis van Griekenland. Jeroen Dijsselbloem (PvdA) moest excuses aanbieden voor zijn uitspraak ‘Ik kan niet al mijn geld aan drank en vrouwen uitgeven om daarna om hulp te vragen.’ Zuid-Europa krijgt het al een decennium lang hard te verduren van Nederlandse moraalridders. In de migratiecrisis waren ze al even vrekkig.

Het gaat niet om een verkeerde woordkeuze van de premier of een zijner ministers, het gaat om een proeve van morele superioriteit. Nu de tulpen uit Amsterdam ter plekke dreigen te verwelken dringen en wringen ze zich haastig in niet-gemeende excuses voor slordig taalgebruik. Hun gebrek aan solidariteit blijft evenwel overeind.

Onder druk van de populisten Wilders en Baudet blijft het Nederlandse kabinet tamboereren op anti-Europese ressentimenten. Den Haag is vandaag de zwartekousenkerk van de diplomatie. En altijd in het kielzog van de vermeende Angelsaksische suprematie. Van het sociaaldemocratische elan van Joop den Uyl en Jan Pronk blijft geen spat meer over. Hoekstra’s afwijzing van noodhulp aan Zuid-Europa was bovendien onnodig kwetsend. Zelfs Boer Koekoek was destijds fijngevoeliger in zijn horkerig egoïsme.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234