Vrijdag 30/09/2022
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnMark Coenen

Mocht hij niet dood zijn, Anthierens kreeg een rolberoerte van het lachen

Mark Coenen is columnist.

Mark Coenen

Korte lontjes: samen met bottende boterbloemen, voorjaarskoersen en terugkerende kraanvogels de tekens van alweer een nieuwe lente. Nieuwe lente, maar geen nieuw geluid, jammer genoeg. “Er kweelden geen vogeltjes in ons als in een jonge boom”, om de oude Gorter maar eens te citeren. Men kweelde niet, men zette het op een beledigend krijsen.

De rellen in kranten over het vermeende racisme van non-binaire vertalingen van dat gedicht van dat meisje met het gele Prada-pakje volgden naadloos op de heisa over de chroniqueur bij wie iedereen zo graag in de schaduw wilde staan, twintig jaar na zijn dood. Zelden in de geschiedenis is er meer gerecupereerd door meer mensen: de nagedachtenis van de arme man werd vlijtig aan stukken getrokken, ter meerder eer en glorie van een legertje misschien toch wat onzorgvuldig uitgekozen, zelfverklaarde compagnons de route waarvan enkelen de weg een beetje kwijt leken.

Na de dubbele koffietafel van Canvas vorige week, georganiseerd te zijner nagedachtenis, raakten de oud-strijders slaags over wie zijn erfenis écht mag claimen.

Oud zeer dat al lang zweert. Op oud ijs vriest het licht.

Mocht hij niet dood zijn, Anthierens kreeg een rolberoerte van het lachen.

Het deed mij denken aan een oude column van Kees Van Kooten. Daarin beschrijft hij twee vrienden die op weg zijn naar de begrafenis van een derde vriend. De hele rit ernaartoe proberen ze elkaar te overtreffen in liefde voor en anekdotes van de aflijvige, tot de ene, razend en ten einde raad omdat hij voelt dat hij niet kan winnen, tegen de andere zegt: “Weet je wat jij kan doen? Jij kan doodvallen.” Terwijl terugdenken aan mensen en momenten die voorgoed voorbij zijn ook mooi kan zijn: ik doe het in elk geval graag. Nostalgie is dan een warme jas: ik kan het iedereen aanraden.

Je kan ook mordicus de deur sluiten met een nors maar perfect geacteerd afwijzen van een ongepaste vraag. Dat deed de – dat vindt iedereen hopelijk toch want anders krijgen we dáár weer gezeur over – fabuleuze Anthony Hopkins afgelopen zondag in een interview voor de Sunday Times. The Father, met Hopkins in een hoofdrol, had kans op een golden Globe en Hopkins liet zich op zijn 83ste een interview welgevallen, waarbij hij strikt de regie hield.

Geen woord over zijn enig kind dat hij nooit gezien heeft. Geen letter over zijn alcoholverslaving die hem bijna het leven kostte. “Het verleden is afgesloten”, bromt hij. “Er zijn dingen waar ik spijt van heb maar die kan ik niet meer veranderen. Achteruit kijken heeft geen zin.” En zo boetseerde hij vaardig aan zijn eigen erfenis die hij tracht bij te kleuren terwijl hij nog leeft. En die, als hij eenmaal dood is, vlijtig aan stukken gereten zal worden door zij die hem kenden, graag zagen of nog een eitje met hem te pellen hadden.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234