Vrijdag 19/07/2019

Column

Mocht de mens ooit overschakelen op permanent ademen uit een zuurstoffles, dan zou hij dat hier voor het eerst doen

Frederik De Backer. Beeld Stefaan Temmerman

Frederik De Backer schrijft elke donderdag over de grauwe wereld die we zo veel mogelijk proberen te negeren.

Zijn weerspiegeling staarde terug in een lege blik, omgord door donkere kringen. Uit zijn linkerwenkbrauw priemden zoals steeds enkele weerbarstige haartjes en langsheen de volledige lengte van zijn neus, waarvan het rechter- binnenin aanzienlijk nauwer was dan het linkergat, stond een van de twee paaltjes die een bord in de hoogte hielden met daarop de naam van het station.

Hij twijfelde tussen pillen en zijn polsen oversnijden. Alle andere opties leken bijzonder pijnlijk, indien niet zozeer voor hemzelf, dan ten minste voor zijn nabestaanden. De drie die om hem gaven. Enigszins.

Op de vierde verdieping van een van de vele ingeslapen appartementsblokken tegenover het station zag hij het schijnsel van een tv-toestel op het plafond. Een verdieping lager, twee flats naar rechts, stond iemand zich af te trekken voor het raam. De man zwaaide. Hij kon niet uitmaken wat zijn gezichtsuitdrukking daarbij was, maar stak voor alle zekerheid zijn middenvinger op.

Niet lang nadat de trein weer in beweging was gekomen, schoof de deur open. Kaartjes asjeblieft, zei de conducteur op het enige bekakte toontje waarmee iemand het woord asjeblieft kan uitspreken. Sje. De castraat onder de lettergrepen. Hij toonde zijn abonnement en zei niets over de rukker, omdat ook zo’n conducteur liever andere dingen aan zijn geestesoog ziet voorbijkomen om kwart voor twaalf ’s avonds.

Hij keek door zijn eigen smoelwerk uit over het grote zwarte niets dat zijn geboortestreek op klaarlichte dag evenzeer was. Straks gingen de velden over in een stuk autostrade, gevolgd door een industriegebied, een rivier en meer velden. Verontreiniging zover het oog kon negeren. Mocht de mens ooit overschakelen op permanent ademen uit een zuurstoffles, dan zou hij dat hier voor het eerst doen.

Hij wilde oprecht dood. Het enige wat hem tegenhield was zijn moeder, die hij de opkuis wilde besparen. De aanblik van haar mènneken, zich bescheten op zijn bed of bloot en vet in een badkuip bloedwater, was geen optie. Die blote, dode piemel alleen al. En dus fietste hij na het afstappen naar huis en wachtte tot zij overleed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden