Dinsdag 20/08/2019
Hans Vandeweghe voor online. Beeld rv

Hans Vandeweghe Tour de France

Misschien zijn Julian Alaphilippe en deze Tour niet normaal

Ter herinnering: de bedoeling van de Ronde van Frankrijk is zo hoog mogelijk eindigen in Parijs in le classement général, een optelling van tijden over de 21 verschillende etappes. Dat wordt beloond met de gele trui. Of een optelling van punten, dat kan ook, voor de groene trui. De rest, ook de bollentrui, is bezigheidstherapie.

Wij hebben deze Tour le Tour des Belges gedoopt, maar de eerste Belg staat op de tweeëntwintigste plaats in de belangrijkste rangschikking, die om het geel. Dat is de debutant van Wanty-Gobert Xandro Meurisse. Twintig plaatsen na hem staat de Jumbo-Visma meesterknecht van Steven Kruijswijk in de bergen, de nog steeds maar 23-jarige Laurens De Plus. Hij is voorlopig de revelatie van deze Tour, meer dan de Belgen die een rit hebben gewonnen, al mag er voorbehoud worden gemaakt wat de ongelukkige Wout van Aert betreft.

Om de Belgische etappezeges in een juist kader te plaatsen, moeten we ons maar één vraag stellen: overwegende dat de winnaars hun etappes uitkiezen als klassiekers en de dag ervoor en erna hun krachten sparen, hoeveel kans zouden ze maken als die baroudeur-etappes echte klassiekers doorheen het seizoen zouden zijn? Weinig kans? Helemaal juist, u heeft het begrepen.

Ik had deze discussie over de relatieve waarde van een etappeoverwinning ook met Dries Devenyns voor de Tour. Ik zei dat etappezeges bijnummers waren waar veel te veel belang aan werd gehecht door renners en landen die zich niet de moeite getroosten om voor de gele trui te gaan. Ik had het specifiek over Julian Alaphilippe, zijn slaapmaat. Hij was het daar niet mee eens en riposteerde dat ze wel zouden kijken hoever ze in het klassement zouden kunnen geraken met Enric Mas, maar dat het eerste doel toch etappezeges was met Julian, te beginnen in Epernay.

Alaphilippe moest lossen, maar weet de schade toch te beperken en blijft in het geel. Beeld REUTERS

Ze hielden woord: Devenyns zette Alaphilippe af bij de laatste serieuze helling om een schifting door te voeren en toen Alaphilippe omkeek was hij alleen weg en reed zich twintig kilometer lang de ziel uit het lijf om als eerste aan te komen. De Tour voor DCQS was gered. Derde etappe, eerste kans, eerste zege. Daar, in Epernay, pakte Alaphilippe de gele trui en legde de basis voor de mooie voorsprong op Geraint Thomas, Steven Kruijswijk, Thibaut Pinot en Egan Bernal waarmee hij naar de Alpen trekt, ondanks zijn minidip van gisteren.

En nu de vraag van één miljoen: kan Julian Alaphilippe de Tour de France winnen?

Normaal niet omdat hij afgaande op zijn testen niet genoeg cilinders in zijn hyperkinetische lijfje heeft om in een etappewedstrijd na drie weken bovenaan te staan. Het cruciale woordje in de vorige zin is ‘normaal’. Misschien is Alaphilippe niet normaal. Misschien is deze Tour niet normaal en zijn de tegenstanders niet normaal (lees: niet op hun best) en als alles in de juiste plooi valt, dan kan een mannetje met een VO2 max van om en nabij de 75 de grote motoren kloppen.

Verzwakte tegenstand

Zaterdag stond in deze krant een verhaal van ondergetekende over hoe groot die grote motoren wel moeten zijn om op het podium van de Tour te geraken. De stelling – tussen 80 en 90 VO2max – moet nog niet onmiddellijk in de prullenmand want we hebben nog een week te gaan met onder meer drie keizware Alpen-etappes.

Maar wat als Alaphilippe die ook overleeft, hoe kan dat?

Het eerste waar de sociale media aan denken, en dat is nu al een paar dagen aan de gang, is doping. Zou kunnen, maar welke onopspoorbare doping dan? En hoe gaat dat dan binnen het team in de wetenschap dat daar zero tolerance heerst, ondanks wat door de Fransen wordt gesuggereerd. Door de Fransen jawel, over een Fransman, ze zijn dus consequent in hun samenzweringstheorieën.

Ketonen? Welnee en welja. Het is wellicht geen toeval dat de sterksten aan het eind van elke zware etappe de kopmannen zijn van de ploegen die weten hoe ze ketonen in hun voeding moeten inpassen. Dat is voor alle duidelijkheid geen oneigenlijk voordeel, dat is het gevolg van beroepsernst en die mag worden beloond.

De verzwakte tegenstand? Kan ook. Geen Tom Dumoulin. Geen Chris Froome. Een te jonge Egan Bernal en Geraint Thomas die uit een zware winter komt, al hou je wat hem betreft toch maar beter een slag om de arm met de beter lopende klimmen naar Tignes en Val Thorens in het verschiet.

Dries Devenyns zei nog iets bijzonders. Hij heeft een universitair diploma in de sport, maar wil het wielrennen niet door een te wetenschappelijke bril bekijken. “Met motivatie, intrinsieke wilskracht en drive kan je ook veel bereiken. Als je in de flow zit, is veel mogelijk.” Ik geloof hem.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden