Donderdag 17/06/2021
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnMark Coenen

Misschien moet Bob Dylan eerst doodgaan voor ik de draad weer oppik

Mark Coenen is columnist.

Dagje Dylan, gisteren: het was er het weer voor en de mens werd 80. Er is niets beters dan op een ellendige herfstdag in mei wat plaatjes te draaien bij de open haard. Hoe zou de man zelf dat gevierd hebben? Ontbijt op bed, zachtgekookt eitje en een dubbele espresso? Glaasje bubbels, kommetje chips? Iedereen een gek hoedje op en maar zingen voor opa, die na zijn middagdutje wat gaat klooien op de piano, in afwachting dat hij weer op tournee kan, want dat doet hij het liefst, zo zegt men.

De laatste 20 jaar speelde hij meer dan 3.000 concerten, waarvan ik er maar één gezien heb. In oktober 2016, op Desert Trip in Californië, waar hij samen met ongeveer de allergrootsten uit de jaren 60 op het podium stond. Hij opende de festiviteiten, maar slaagde erin om het hele concert geen gebenedijd woord te spreken. Geen goeiendag, geen ‘Hoe is’t?’, geen ‘Is everybody ready?’ of ‘Waar zijn die handjes?’. Spelen en naar huis. Naar verluidt was hij kwaad omdat hij veel minder geld kreeg dan de rest van de affiche.

Ik zou graag iets diepzinnigs zeggen over de man, maar dat lukt mij niet: hij ontsnapt mij. Dat zal dan ook wel zijn bedoeling zijn.

Zijn oeuvre is zo groot en uitgebreid en versatiel dat het onoverzichtelijk is geworden, ik zie door de bomen het bos niet meer en doe geen moeite meer. Een nieuwe plaat van Dylan is voor mij geen gebeurtenis meer, maar gewoon: een nieuwe plaat.

Misschien moet hij eerst doodgaan voor ik de draad weer oppik: dode mensen zijn dikwijls aanweziger dan levenden; ook voor kunstenaars geldt dat.

Ik postte ter ere van zijn gezegende oude dag een filmpje dat ik van YouTube haalde waarbij je hem ziet meezingen op ‘We Are the World’ uit 1985, waar de populaire fine fleur van toen meekweelt op een lied van Michael Jackson. Kinderen in Ethiopië gingen dood door hongersnood en de wereld sloeg spontaan aan het zingen. Het was een tijd waarin een benefiet nog moeiteloos de wereldpers haalde. Nu zijn internationale zangstonden vervangen door petities en crowdfunding en moeten artiesten benefiets doen voor zichzelf om te overleven in concertloze tijden waarin al hun geld naar Spotify gaat.

Hoe Dylan in dat gezelschap terechtkwam is mij onbekend en aan zijn gezicht in het filmpje te zien weet hij het zelf ook niet goed. Hij kijkt ongemakkelijk rond, doet of hij zingt maar dan vooral alsof en binnensmonds en weet voor de rest met zichzelf geen blijf. Na dertig seconden heeft de camera die hem de hele tijd in close-up had dat door en zwenkt piëteitsvol en een beetje gegeneerd weg.

Hij is al heel zijn leven een enigma en speelt die rol briljant.

Terwijl hij waarschijnlijk in zijn vrije tijd postzegels verzamelt, last heeft van kalknagels en graag naar heruitzendingen van Dallas kijkt. Niemand zal het ooit weten. Al wordt hij 100.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234