Donderdag 16/07/2020

Brief van de dag

Misschien is het wel een troostende gedachte dat iemand een tweede kans krijgt

Laurence Van Bree, de moeder van Luna. Beeld BELGA

Suzanne Van Well is de oma van Luna.

Beste Hugo Camps, Ik las je column met enkele dagen vertraging (Ik bewonder de grootmoedigheid van de mama van Luna, maar deel ze niet, DM 25/6). Ik las ook de column van Bart Eeckhout een dag ervoor en natuurlijk ken ik de houding van mijn dochter.

Ten eerste herken ik in jou schrijven de Hugo Camps die zo present was onmiddellijk na de feiten, de man die met zijn echte medeleven en empathische aanwezigheid voor mijn familie een belangrijke steun was. Daarnaast is de vaststelling dat twee levenshoudingen mogelijk zijn die, zoals Bart Eeckhout het schrijft, “allebei menselijk, begrijpelijk en legitiem zijn”.

Ik denk dat hier rekening moet worden gehouden dat reacties in dergelijke situaties gestuurd worden door hevige en eerlijke emoties en … emoties zo persoonlijk zijn. En, nee, een andere reactie dan die van mijn dochter moet niet beoordeeld worden. Wel denk ik dat het nuttig is enkele verduidelijking aan te brengen.

Het woord vergeven is de laatste dagen verschillende malen gevallen maar werd bij mijn weten niet door mijn dochter gebruikt. Uiteraard is de vraag of Hans Van Themsche ooit mag vrijkomen vaak gesteld en in familieverband ook besproken. Op die vraag denk ik in naam van vele van mijn naasten te kunnen zeggen: ja. En dit is zeer verschillend van de vraag ‘kan je hem vergeven?’ Deze vraag hoort mijns inziens bij clichés van een christelijke houding en is van geen nut wat de strafrechtelijke vraag betreft.

Laurence klonk voor mij erg duidelijk wanneer zij stelt dat Hans een tweede kans verdient en het woord vergeven werd hier niet gebruikt. Het vertaalt een genereuze en pragmatische houding. Een houding ook die feiten en personen met een objectieve kijk wil benaderen.

Jouw vergelijking met Dutroux en Pol Pot gaat hier mijns inziens niet op. Beiden zijn gevaarlijke psychopathische wezens en de maatschappij moet voor hen beschermd worden. Daarom mogen zij nooit meer vrij.

Hans Van Themsche was in 2006 een labiele jonge man die in een wanhopig moment en door foute ideologie beïnvloed gruwelijke daden pleegde.

Wanneer door iedereen erkend wordt dat hij veertien jaar later een ander persoon is, zijn vroegere houding zelf fout vindt en terecht spijt heeft van zijn daden, is hij nu in mijn ogen een ander persoon. Deze persoon nieuwe kansen weigeren is meer een uiting van revanchisme dan een objectieve kijk op wat wij kunnen en moeten verwachten van justitie.

Ik voel mij persoonlijk gelukkig met een geruststellende vaststelling: dat ik kinderen en kleinkinderen heb waarbij ik ontdek dat rechtvaardigheid niet in de weg staat voor een houding van begrip. Dat ook zij hebben ontdekt dat haat een emotie is die hoofdzakelijk negatief is voor de bezitter ervan. En zoals Laurence het zo juist verwoordde: het vrijkomen van Hans Van Themsche of het langer in hechtenis houden zal niets veranderen aan de pijnlijke herinnering en het gemis. Misschien is het wel een troostende gedachte dat iemand een tweede kans krijgt en zichzelf en anderen kan bewijzen dat mensen kunnen veranderen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234