Dinsdag 21/01/2020
Hilde Van Mieghem. Beeld rv

Column Hilde Van Mieghem

Misschien is het omdat hier geen auto’s in de stadscentra mogen rijden, dat iedereen er zo vrolijk bij loopt

Hilde Van Mieghem gunt ons een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Na 21 dagen van totale stilte begin ik raar te doen. Ik schrik me te pletter als ik ’s avonds mijn eigen spiegelbeeld zie in de vensterruiten en ik hou lange gesprekken met Mr. Wilson, die me weliswaar zeer aandachtig aanhoort en daarbij vol interesse zijn kopje scheefhoudt, maar het vertikt om een woord terug te zeggen.

Toch zou hij het kunnen, denk ik soms. Ook dat zegt genoeg over mijn geestestoestand: als ik zelfs mijn hond er al van verdenk wel te kúnnen maar niet te wíllen praten, wordt het tijd om de deur uit te gaan en mensen te gaan kijken.

Terwijl ik naar Arezzo rijd, moet ik denken aan Sam Dillemans, de schilder voor wie ik drie jaar lang model was. Een paar maanden voor ik naar deze afgelegen plek verhuisde, liep ik hem toevallig tegen het lijf. Toen ik hem vroeg hoe het met hem ging, antwoordde hij: “Met mij gaat alles opperbest, ik vrees alleen dat mijn buren er niet meer wijs uit worden, ze denken vast dat ik met een man of twaalf in mijn atelier woon. Ik hou namelijk uitvoerige gesprekken met mezelf, met verschillende stemmen.” Hij lachte, wild en gul.

“Ik begrijp het helemaal”, hoor ik mezelf hardop zeggen in de auto, terwijl ik bijna uit een haarspeldbocht vlieg. “Ik ook”, antwoord een ander, hoger stemmetje.

Het is zover: ik ben gek aan het worden.

In de verte zie ik de grote vierkante toren van Arezzo opdoemen en de gezellige straatlantaarns die de stad feeëriek verlichten. Ik ga op zoek naar een restaurantje, maar eerst even wandelen door de hoofdstraat vol winkels met feestelijke kerstetalages.

Wilson is door het dolle heen, blijkbaar zijn er in een stad veel meer geurtjes van honden te bespeuren dan in de natuur. Hij snuffelt en plast zich bijna een hartbreuk.

Ik kijk een beetje verwonderd naar al die mensen. Sommigen wandelen kwebbelend de straat op en neer, anderen staan in groepjes te babbelen en te lachen, kinderen rennen spelend door de volwassenen heen, niemand die zich eraan stoort. Misschien is het omdat er hier geen auto’s in de centra van dorpen en stadjes mogen rijden, dat iedereen er zo ontspannen en vrolijk bij loopt.

Het valt me thuis ook altijd op hoe gemoedelijk en anders de sfeer is op autoloze zondagen. Een stad op mensenmaat.

In het heerlijke restaurant word ik een beetje gek van het luide geklets om me heen. Maar voor ik naar huis rij, wil ik nog even over de prachtige Piazza Grande lopen. U kent dat mooie plein misschien wel uit de film La vita è bella.

O horror, er staat een kerstmarkt. Er is muziek! Op de zandkleurige gevels van de patriciërshuizen en de kerk worden Disney-achtige kerstmannen, rendieren en hemellichamen geprojecteerd in afschuwelijke pasteltinten. Er hangt een geur van glühwein, worst en bier. Ik vlucht.

Met een glimlach begroet ik bij thuiskomst de sterrenhemel boven me. Dag stilte, hier ben ik weer.

Beeld Jenna Arts
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234