Zondag 29/05/2022
Julie Cafmeyer. Beeld DM
Julie Cafmeyer.Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Misschien is dit het enige potentieel moederschap: een baby die je doorgeeft als je op de rand van een zenuwinzinking staat

Julie Cafmeyer is columnist.

Julie Cafmeyer

Ik zat op de trein tegenover een vrouw die haar krijsende baby niet getroost kreeg. De jonge vrouw had blond gekleurde haren. Haar wallen hadden een groene schijn. In haar handtas zaten enkele papflessen, een banaan en koeken. Het gekrijs was onuitstaanbaar, en toch ging ik niet weg. De baby was ongeveer twee jaar oud. De moeder schudde met het kind, probeerde een koek in haar mond te proppen, daarna een tut, daarna een papfles, niets hielp.

De vrouw nam een boekje uit haar tas. Het was een educatief boek dat kinderen woordjes leerde die te maken hadden met het huis. Ze toonde het kind een tekening van een keuken. Ze zei: de oven, de vaatwasser, de tafel, het koffiezetapparaat, de pot, de pan, het zout, de peper. Bij elk woord werd haar stem harder, agressiever. Alsof ze door het opsommen van de keukenbenodigdheden iemand de oorlog verklaarde.

De baby begon met haar armpjes en benen te schudden. Andere reizigers keken haar geïrriteerd aan. De moeder probeerde zich te beheersen, schudde met de baby. Eerst zachtjes, dan harder. Kon ze niets beters verzinnen om het kind rustig te krijgen? Ze suste het kind, suste zichzelf door sissende geluidjes te maken. Onbeheerst, er ontsnapten slierten speeksel uit haar mond.

Ze werd wanhopig, vond geen oplossing. Haar rode gelnagels zochten naar de billetjes van de baby, ze kneep erin, plette de huid tussen haar nagels. Alsof ze het kind wilde provoceren met pijn. Niets hielp. Het gekrijs was niet meer te houden.

Ik overwoog om een andere plaats te zoeken, maar er was iets dat me tegenhield. Ik moest naar dit tafereel kijken. Deze illustratie van het moederschap. Een machteloze moeder die op instorten stond. Uitgeput. Ze probeerde de baby nog eens af te leiden met het boek. Een tekening van een tuin. De rozen, de paddenstoelen, de eikenboom, de kastanjes, de vlinders, zei ze terwijl er tranen over haar wangen rolden. Het kind krijste harder.

De vrouw keek me voor de eerste keer aan. Een sprankeling in haar ogen, ik had haar op een idee had gebracht. Ze overhandigde me de huilende baby. Ik streelde het zachte voorhoofdje, vergat het gekrijs even. Dit is misschien de enige manier voor een potentieel moederschap, dacht ik toen ik de baby kuste op haar wang. Een baby die toevallig op je pad komt, en die je weer kunt doorgeven als je op de rand van een zenuwinzinking staat. Een ketting van wildvreemden die elkaar baby’s doorgeven.

Ook ik kreeg de baby niet getroost. Ik ging met mijn tong naar het oor, likte haar zachtjes. Toen ik weer opkeek, was de moeder verdwenen. Enkele seconden later zag ik haar op het perron. De trein reed verder. De moeder zwaaide naar ons. Dat was het moment waarop de baby eindelijk zweeg.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234