Maandag 03/10/2022
Julie Cafmeyer. Beeld DM
Julie Cafmeyer.Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Misschien is dat de zoektocht in het schrijven, een verlangen naar schaamteloosheid

Julie Cafmeyer is columnist.

Julie Cafmeyer

Toegegeven, het is een ietwat eigenaardig karaktertrekje van mezelf dat ik de problemen die ik in het leven ervaar soms liever in het openbaar bespreek dan ze rechtstreeks aan te pakken. Dit is een laffe kant van me, die me parten speelt zowel in mijn privé- als professionele leven. Ik heb al vele malen mijn teleurstellingen en ergernissen over vrienden, geliefden, familie, wildvreemden en opdrachtgevers neergeschreven in mijn columns in plaats van hen op de man af te confronteren. Met een beetje kwade wil zou je dit handelen kunnen afdoen als het buitenhangen van de vuile was. Hoe komt het dat ik liever de hele wereld betrek bij de misverstanden met mijn medemens? Waarom ga ik de conflicten niet aan van persoon tot persoon?

In mijn vorige column schreef ik over mijn schaamte om te vragen naar meer loon. Ik beschreef dat ik opslag vroeg bij de krant, en nog geen antwoord kreeg. Een vriendin van me zei: “Ik begrijp niet waarom je schrijft dat je je schaamt als je vraagt naar meer. Volgens mij ben jij juist extreem schaamteloos. Je bent eerder verward dan dat je je schaamt. Je bent verward omdat je geen antwoord krijgt op een vraag die je stelt.”

“Je hebt gelijk,” zei ik, “het feit dat ik schrijf over wat er misloopt, is schaamteloos.” “Door het schaamte te noemen ontkracht je jezelf”, zei mijn vriendin. “Misschien is wat ik doe, een onderzoek in ongehoorzaamheid? Schrijven om te experimenteren hoever je kan gaan vooraleer je gestraft wordt?” “Ja, je wil zien hoever je kan gaan in het ontregelen, alvorens je gecorrigeerd wordt. Je bent bang om gestuurd te worden. Dat komt omdat alles nog is doordrongen van het patriarchale denken. Het idee dat iemand jou in banen kan leiden. Dat je geremd kan worden, getemd.” “Misschien is dat de zoektocht in het schrijven, een verlangen naar schaamteloosheid.”

Ik werd plots melancholisch en sentimenteel van dit inzicht. Het besef dat ik het privilege krijg om te onderzoeken hoe ver ik kan gaan in mijn verzet. Door verslag te brengen van mijn falen en dat van anderen, kunnen er grenzen worden opgezocht. Een kaart wordt hertekend, keer op keer, waar liggen de grenzen, hoever kunnen we gaan? Dit kan het begin zijn van het omverwerpen van een systeem, de zoektocht naar veilige relaties, zowel in werk als in privé.

Ik denk dat ik daarin zelf ook nog veel te leren heb, in die veiligheid. Daarom voel ik een gevoel van dankbaarheid naar mijn werkgever toe, met name deze krant, die mij niet censureert en me toelaat de kantjes ervan af te lopen. Deze dankbaarheid zou ik misschien van persoon tot persoon kunnen uiten, maar dat doe ik niet. Ik schrijf het op. Zo ziet u maar, bij laffe vermijdacties horen ook laffe goedmaakacties.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234