Zaterdag 04/04/2020

OpinieStef Selfslagh

Mijnheer Beke, u wil dus investeren in suïcide

Stef Selfslagh schrijft een brief aan Wouter Beke, minister van Welzijn (CD&V). Beeld Photo News

Stef Selfslagh is journalist.

Dag Wouter Beke,

Laten we een kat een kat en een beleidsdaad een beleidsdaad noemen.

U wil besparen op suïcidepreventie. Ergo: u wil investeren in suïcide. Ik neem aan dat dat cru klinkt. Maar we kunnen de waarheid niet blíjven uitbesteden aan spindoctors. Daden hebben gevolgen. Je kan niet én meer vrachtwagens in stadskernen verwelkomen én beweren dat je bekommerd bent om de veiligheid van de kwetsbare weggebruiker. Je kan niet én de middelen van het Vlaams Expertisecentrum voor Suïcidepreventie verlagen én beweren dat je iets wil doen aan het hoge aantal zelfmoorden in Vlaanderen.

Ik weet wel: uw communicatieadviseur heeft u aangeraden om te zeggen ‘dat er bespaard wordt op structuren, maar niet op rechtstreekse steun aan wie het moeilijk heeft.’ Dat vertelde hij toch aan uw partijgenote Lore Baeten, die gisteren in een opiniestuk in deze krant bewees dat verbale tsjeverij ook bij Jong CD&V nog altijd een dingetje is: ‘Minister Beke kiest ervoor om te besparen op ondersteunende functies, zodat de werking op termijn zoveel mogelijk gevrijwaard kan worden en er investeringen mogelijk zijn binnen nieuwe en noodzakelijke ondersteuningsaanvragen.’ (DM 17/12).

Wat Lore Baeten met dat woordenpapje precies zou kunnen bedoelen, moet u mij ooit maar eens uitleggen. Ondertussen leg ik u graag de woorden voor die @JelleVdBerghe gisteren op Twitter aan u richtte: ‘Wist u dat mijn vrouw, die huisarts is, geregeld jongeren van wie zij inschat dat ze suïciderisico vertonen naar huis moet sturen met de boodschap dat er pas plaats is in de hulpverlening tot ze ‘het effectief hebben geprobeerd’? Ze is daar telkens kapot van.’

Het lijkt er sterk op, mijnheer Beke, dat er behalve ‘nieuwe en noodzakelijke ondersteuningsaanvragen’ ook ‘bestaande en noodzakelijke ondersteuningsaanvragen’ zijn. En dat de hulpverleners zelfs die cries for help niet kunnen beantwoorden zoals het hoort. Hoe ze dat na uw besparing van 50.000 euro plots wél gaan doen – zoals Lore Baeten ons wil doen geloven – mag uw communicatieadviseur na zijn uren altijd eens aan de hand van een Powerpointje komen toelichten. Ik zet de Red Bull alvast koud.

Drie mogelijkheden

We hebben dus vastgesteld dat u een – laten we zeggen: gematigd – voorstander bent van het concept zelfmoord. Blijft de vraag: waarom? Ik zie drie mogelijkheden.

Eén: u onderneemt een poging om de C in CD&V weer wat tastbaarder te maken. U denkt: het is aan God en aan niemand anders om uit te maken wanneer iemands leven eindigt. No mercy met de suïcidalen.

Twee: u vindt, geheel conform de tijdsgeest, dat geluk een keuze is. En dat we mensen die voor het ongeluk kiezen – de zelfmoordenaars, zeg maar – bijgevolg niet moeten helpen, maar respecteren. ‘Laten we, beste partijgenoten, toch niet vergeten dat zelfmoordenaars – de Nederlandse taal is daar zeer duidelijk in – zélf voor hun dood kiezen. Wie zijn wij dan om hen die keuze uit het hoofd te praten?’

De derde mogelijkheid is dat u uw nieuwe bevoegdheid nog niet helemaal onder de knie heeft en dat u, uw imago van grijze boekhouder getrouw, gewoon de cijfertjes heeft geschrapt die Jan Jambon (N-VA) u vroeg te schrappen. Deze optie wint aanzienlijk aan geloofwaardigheid als je kijkt naar de tegenstrijdige verklaringen die u tot dusver over uw vakgebied heeft afgelegd. ‘Mentale gezondheid is een van de grote uitdagingen van de volgende jaren’, schreef u op 2 december. Laten we flink besparen op suïcidepreventie, zegt u amper twee weken later. Mocht ik niet hebben geleerd dat politiek en hypocrisie samen gaan als Anderlecht en publieke spijtbetuigingen, ik zou mij zorgen maken over uw eigen mentale welzijn.

In 1998 pleegde mijn broer zelfmoord. Of hij dat mits preventie níét had gedaan, is niet meer te achterhalen. Maar dit weten we wél: sinds Vlaanderen van het voorkomen van suïcide een bescheiden prioriteitje heeft gemaakt – rapporten wijzen uit dat dat rond het jaar 2000 geweest moet zijn – is het aantal zelfmoorden onder ons nationale wolkendek met 25 procent gedaald. Preventie werkt dus. Om het met de woorden te zeggen van Lore Vonck, coördinator bij de Werkgroep Verder en ooit zélf suïcidaal: “De juiste hulpverlener op de juiste plek kan een enorm verschil maken. Er is altijd hoop, ook al zie je dat niet.”

Zelfmoord is een definitieve oplossing voor een tijdelijk probleem, las ik ooit. U maakt van zelfmoord nu ook een definitief probleem, mijnheer Beke. Het moet van Joke Schauvliege geleden zijn dat een minister nog zo spectaculair heeft nagelaten zijn job te doen.

Verontwaardigde groeten, 

Stef Selfslagh

Wie met vragen zit over zelfdoding, kan terecht bij de Zelfmoordlijn op het gratis nummer 1813 en op de site www.zelfmoord1813.be.

Noot van de redactie: in deze tekst is sprake van ‘zelfmoord’, niet zelfdoding. Dat is een bewuste keuze van de auteur. 

Stef Selfslagh.Beeld Bart Hebben
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234