Zaterdag 21/09/2019
Mark Coenen. Beeld rv

Column Mark Coenen

Mijn zoon is 22: even oud als Bjorg Lambrecht werd. Jongetjes nog, in het lichaam van een beer

Mark Coenen gaat op wandel met de week.

Het is te warm in het dal dus gaan we bergop fietsen, waar het koeler is en de uitzichten spectaculairder.

Ik heb het afgelopen voorjaar geen drie keer op mijn fiets gezeten – waarvan één keer achterstevoren na een wel heel geslaagd feestje – dus opteren mijn zoon en ik voor een e-bike. Je moet nog altijd trappen, maar de elektrische motor die constant spint als een contente kat helpt een handje. Vele handjes: je rijdt twee keer zo snel met de helft van de inspanning die je anders zou moeten doen.

Wat een uitvinding.

Halverwege de berg haakt een vermoeide Duitser zijn karretje een paar seconden aan: het voelt als een wiedergutmachung voor lang geleden, al schiet de man door de plots ontwikkelde snelheid bijna het ravijn in. Het zal ongetwijfeld weer een metafoor zijn voor iets, maar wat: daar ben ik nog niet uit.

Boven de boomgrens is het heerlijk cruisen met de wind in je haren, driftig foto’s makend want hoe goed we het hebben moet dringend op Instagram. Daar passen mijn foto’s van indrukwekkende landschappen en de gespierde kuiten van mijn zoon naadloos in de symfonie van seizoensplezier waarin elke instagrammer zijn deuntje meefluit.

Geluk straalt van alle foto’s, iedereen bevindt zich op de prachtigste plaatsen en houdt zijn buik in voor weer een goed geposeerde flard zomerplezier, aan tafel, aan zee en, zoals wij, op de fiets.

Instagram is tijdens de vakantie een reservaat van goedgemutstheid en goed geregisseerd contentement.

Het natuurpark in onze achtertuin heet Parco Nazionale dei Monti Sibillini, wat beter klinkt dan Peerdsbos en ook een flink stuk groter is: 70.000 hectaren ongereptheid, met hier en daar een zeldzaam dorpje dat een beetje slordig in het groene landschap gedrapeerd ligt, alsof het park een puberkamer is die niet goed is opgeruimd.

Schapen, koeien, skiliften. De stilte is hier, zelfs voor iemand met tinnitus, oorverdovend.

Tijdens de afdaling, met meer spectaculair bochtenwerk dan tijdens de Vlaamse regeringsonderhandelingen, houd ik mijn hart vast voor de jeugdige overmoed van mijn zoon die zich als een steen in de diepte werpt. Schrik van niks. Al snel verdwijnt hij uit het zicht. Als ik hem terugvind aan de voet van de berg trilt hij van de adrenaline.

Hij is 22: even oud als Bjorg Lambrecht werd. Jongetjes nog, in het lichaam van een beer.

Tegen het noodlot valt niet op te fietsen. De dood van zo’n jonge mens is onrechtvaardig, op zijn minst. Dat het leven niet rechtvaardig is, beseffen we pas als we er met de neus op gedrukt worden. Tot dan zoeven we richting dal en hopen we dat er in de bochten geen tegenligger komt.

R.I.P., lees je overal in de commentaren. Dat hij in vrede ruste. Terwijl hij niet moe was en helemaal niet rusten moest. Daarom zijn we ook kwaad.

Rest In Peace? Rest In Anger.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234