Zaterdag 04/02/2023

ColumnBregje Hofstede

‘Mijn vriend vindt dat ik mezelf gek maak met mijn vegetarisme’

null Beeld Damon De Backer
Beeld Damon De Backer

Bregje Hofstede is journalist en auteur van onder meer De hemel boven Parijs, Drift en Slaap vatten.

Bregje Hofstede

Een nieuw mens wegwijs maken in de wereld is de grootste verantwoordelijkheid die ik ooit al heb gehad. Voorlopig zijn we gelukkig nog bij de basics: traplopen, tandenpoetsen, puzzels leggen van boerderij­dieren of – de recentste aanwinst – van een klok. Mijn kindje is te jong voor cijfers, maar niet om met enig geweld puzzelstukjes in de juiste holtes te douwen.

Een filmpje hiervan ontlokt voorspelbare reacties op de familie-app, die bevolkt wordt door ouders die het alle­maal al eens hebben gezien: “O ja, die fase, en dan gaat ze straks...” Zelfs het spelletje ‘wat zal ze later worden?’ wordt al gretig gespeeld.

Het is fijn om te doen alsof we nog leven in de tijd van cyclische herhaling. De tijd van opgroeien volgens herkenbare fases, de tijd van jaarkalenders, van planning, de tijd van pensioenopbouw en van opvoedboeken waarin het duidelijk is welke vaardigheden je als mens nodig hebt in de wereld.

Maar tegelijk, steeds meer, is er ook die andere tijd. Een tijd waaraan niemand op de familie-app ooit refereert, ook niet als ik een filmpje stuur van mijn peuter die midden februari zonder trui buiten in de zon zit te eten. Zo op het oog is het winter: kale bomen, een dorre tuin. Maar tegelijk is het al een volgend seizoen, het seizoen van zonder mouwen, kwetterende vogels, een eerste bij die rondzoemt op zoek naar iets dat bloeit. Het lijkt alsof de wereld zijn baan om de zon steeds sneller aflegt, en in een paar weken tijd wegjakkerend wat vroeger maanden kostte. De tijd die zich herhaalt, wordt nu doorkruist door de tijd die zich losrukt uit de cyclus. De tijd van tippingpoints, van hoezo sparen voor mijn pensioen, bestaat dat straks dan nog, de tijd die zich niet laat meten in jaren maar in graden. De tijd van nu of nooit meer. Heerlijk zeg, zo’n vroege lente, noemen we die tijd het liefst. Ik kan hem niet aflezen door op de klok te kijken, maar ik voel hoe hij vooruit tikt telkens wanneer ik de autosleutel omdraai in het contact, wanneer de boiler zoemend aanspringt, wanneer er weer een grote storm of rampzalig IPCC-­rapport in het nieuws is. Op al die momenten voel ik hoe die tweede tijd nog een klein tikje sneller loopt.

Op steeds meer punten van het dagelijkse leven herinner ik mezelf aan die tweede tijdschaal, van de soja­yoghurt bij het ontbijt tot de vegetarische kookboeken en de plasticvrije tandpasta ’s avonds. Maar het is een tijdschaal waarop je eigenlijk helemaal niet kunt leven, laat staan een kind opvoeden. Wie heeft er hier de rust om een leven te plannen? Wie kan er hier genieten van een vroege lente, wie kan er nadenken over een plek om te wonen zonder die plek meteen bedreigd te weten door water of droogte of vuur, wie kan er naar een peuter kijken en zeggen: ik ben echt benieuwd wat ze later wordt, zonder ook te denken: ik ben benieuwd wat ‘later’ wordt.

Mijn vriend vindt dat ik mezelf gek maak met mijn vegetarisme en andere ‘bewuste’ gestes. Maar ik heb liever telkens die kleine schokjes van besef dan een grote kloof tussen werkelijkheden die ik niet eens probeer te overbruggen. Nooit onder ogen willen zien hoe laat het werkelijk is, voelt als een continu verraad van de peuter die ik straks moet leren klokkijken.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234