Woensdag 29/01/2020
Marnix Peeters. Beeld rv

Column Marnix Peeters

Mijn vader is nooit in zo’n bergdorp geweest, bedenk ik. Ik vraag me af of je dat betreurt, als je 89 bent

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

De zon deelt de dag op. Om elf uur snijdt ze door de bomen op de top van El Fuerte. Dan komt, als bij toverslag, het leven op gang.

Vóór elf uur is het koud. En duister. Het huis heeft piepkleine ramen. Rillend, met een trui aan, snijd ik het brood en zet ik koffie met een percolator.

Candy slaapt bij ons in de zetel. Ze is oud. Rond zes uur ’s avonds gaat ze te bed. Als ik om negen uur ’s ochtends beneden kom, slaat ze ter begroeting een paar keer hard met haar staart op het kussen, en slaapt vervolgens nog een dik uur voort.

Slaapkop, zeg ik met mijn hondenstem.

Tegen de middag is het warm genoeg om voor het open raam te zitten werken. Er staat een ezel op de bergflank, die balkt, en er lopen ganzen, die gaggelen. Nu en dan zijn er voetstappen en stemmen.

Het dorp werd tijdens de burgeroorlog ontruimd en achtergelaten, en pas vele jaren later opgeknapt en opnieuw bewoonbaar gemaakt. Overdag slenteren er toeristen door de straten – geen honderden, om er te komen moet je een kilometerslange rotsweg over.

‘How wonderful’, zeggen ze onder mijn raam. ‘Wat aardig’, zegt een Nederlander met een Unox-muts. In het dagrestaurantje eten ze pollo asado en een stoofschotel met ossenstaart, waarna ze voorzichtig het rotspad weer afrijden, richting kust. In de late namiddag gaat het restaurant dicht en is er geen mens meer in het dorp.

Als het werk erop zit, gaan wij op pad, de berg op. Er zijn maar twee bewandelbare wegen, de ene naar het noorden, de andere naar het westen. Wij worden ze nooit beu. In ons rugzakje verzamelen wij sprokkelhout. Dat klinkt als iets uit een jongensboek.

Om kwart over zes verdwijnt de zon en maak ik het vuur aan. Daarbij is veel van dat sprokkelhout nodig, en ook dennenkegels – het echte brandhout is van olijfbomen en is verdraaid moeilijk aan de praat te krijgen.

Nu ongeveer hupt Candy de zetel in, doodop na twee uur hossen. Boef, net zo moe, slaapt buiten in de hibiscus.

Ik maak kalkoen met knoflook klaar en aardappelen met de rozemarijn die wij tijdens de wandeling plukten. Overal groeit tijm, salie, wilde munt en wilde basilicum.

Langzaam krijgt het nieuwe boek vorm. Het moet verschijnen in september. Het wordt een roman vol verbeelding en plezier. Dat mag wel, na Zo donker buiten.

Mijn nicht Helena stuurt me foto’s van mijn vader. Op het kerstfeest kijkt hij angstig, of geplaagd. Allicht heeft hij last van herinneringen. Op een andere foto draagt hij een pet en een groene floeren broek en harkt hij bladeren. Hij is nooit in zo’n bergdorp geweest, bedenk ik, nooit in Spanje, nooit ver weg. Ik vraag me af of je dat betreurt, als je 89 bent.

Altijd dezelfde herinneringen. Dezelfde bladeren.

Vermoedelijk maakt het niet uit.

Surf naar Marnix Peeters’ uitgeverij pottwalpublishers.be en download gratis De 12 van 2019, een bundel van zijn twaalf best gelezen Zeno-columns van het afgelopen jaar, plus een nieuwe bonustrack.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234