Dinsdag 15/10/2019
Mark Coenen. Beeld rv

Column Mark Coenen

Mijn ouderlijk huis is verkocht aan een prachtig jong koppel: Italiaanse man, hoogzwangere vrouw. Iedereen blij

Mark Coenen is columnist.

Ouderlijk huis is verkocht. Het zoveelste afscheid op weg naar het puur atomaire bestaan dat ons allen wacht.

Mijn ouders bouwden het in de gouden jaren zestig, in een verkaveling in de Antwerpse groene rand waar iedereen rechts stemt uit angst voor de onbekende vreemdeling en de linkse belastingtsunami.

Het is een van de eerste kangoeroe­woningen, de ouders van mijn vader woonden bij ons in. Mijn grootmoeder was een pinnig besje dat ons als sinterklaas­cadeau altijd een reep Côte d’Or gaf. Mijn moeder werd hoorndol van haar. Zij wou een fermette, maar mijn vader huurde een hippe Vlaamse architect om ons een moderne gezinswoning te bouwen met veel beton.

Brutalistisch.

De man was getroffen door een ziekte die hem langzaam doof maakte. Ik herinner mij nog altijd de gesprekken tussen hem en mijn vader: ze moesten roepen om elkaar te verstaan. Ik dacht dat ze ruzie hadden, maar het ging over de wenselijkheid van een vlinderdak.

Een halve eeuw later staat het nog even mooi en discreet opvallend in de stille straat waar ik opgroeide.

We verhuisden in september en mijn broer en ik moesten tijdens de overgangsperiode in de studie blijven van het college, dat twee voetbalvelden achter onze nieuwe tuin lag.

Eerste studiejaar.

Ik had een boekje bij me van Dick Bruna om de tijd te doden. De jongens van het zesde studiejaar lachten mij keihard uit. Mijn rode hoofd van een halve eeuw geleden herinner ik mij nog als de dag van gisteren.

Het was een nieuwe verkaveling vol jonge koppels met grote kinderwens, waardoor de straat in de zomermaanden uitgroeide tot een speelplein avant la lettre.

Tijdens de Ronde Van Frankrijk reden we alle ritten na: ik won in de spurt. Voetballen tot we de bal niet meer konden zien, sigaretten verstoppen in het bos van de paters, ademloos zoenen met het eerste lief.

Later de zondagavonden, waarop mijn moeder lekker kookte en mijn vader te veel dronk. Na drie mediocre flessen beaujolais nouveau dook hij zijn kelder in om een kwartier later naar boven te komen met een dure cuvée die we van zattigheid dronken als was het slootwater.

Het was een straat met een hiërarchie, geleid door Frans D.S., iemand die iets hoogs was bij justitie, met een stem als een klok. In het weekend kwam hij pontificaal de temperatuur opmeten, handen op de rug, sigaartje in de mond. Capo di capi.

Van buren­ruzies was er daardoor geen sprake: de enige conflicten gingen tussen Lafayette, een uiterst rechtse keffer met stamboom, en onze straathond Nelson, die alleen als we meegingen zijn tanden durfde te laten zien en dan zijn keel schor grolde.

Het huis is verkocht aan een prachtig jong koppel: Italiaanse man, hoog­zwangere vrouw. Ik was vergeten hoe mooi mensen dan zijn: een bloem die op barsten staat. Iedereen blij.

Ik wens hen alle geluk van de wereld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234