Dinsdag 17/09/2019

Column Yasmina El Messaoudi

Mijn moeder zei dat ik haar altijd zou terugvinden. En ik weet plots wat ze bedoelt

Beeld DM

Yasmina El Messaoudi (35) werkt voor Radio 2 Vlaams-Brabant & Brussel en Charlie Magazine.

Deze week heb ik steeds dezelfde droom. Ik drijf in een meer terwijl de zon op mijn gezicht schijnt. Naarmate een wolk haar omsluit voel ik een tinteling in mijn benen. Ik lijk vast te zitten aan een plant en raak steeds meer verstrengeld. Hoe meer ik spartel, hoe meer ik naar beneden word getrokken. 

Ik geraak traag maar zeker in paniek. De plant lijkt klauwen te hebben gekregen en voert me steeds verder naar de bodem van het meer. Ik krijg een hap water in mijn mond en voor ik het kan uitproesten ga ik weer kopje onder. Hoe meer ik me verzet, hoe dieper ik het water word ingezogen. Als ik even weer naar adem kan happen verdwijnt mijn hoofd weer in het donkere meer. Ik trap en sla woest met mijn benen, maar de klauwen laten me niet los. Het laatste wat ik me herinner is een doodse stilte.

Wanneer ik wakker word in bed ben ik buiten adem. Het laken is rond mijn lijf en nek verstrengeld en mijn wangen zijn nat van de tranen. Vlijmscherpe herinneringen bombarderen mijn hoofd. Beelden die ik zo lang mogelijk verborgen heb gehouden maar me nu als een tsunami lijken te verzwelgen. 

Mijn moeder die met haar klompjes van de trap komt aangelopen, van een glaasje porto nipt terwijl ze haar kleine pink in de lucht houdt. Haar ogen voor de grote spiegel in de gang omrandt met zwarte kohl die baba uit Marokko liet komen. Mijn moeder die mijn haren streelt, terwijl haar schoot zich vult met tranen. Haar hoofd in haar nek gooit omdat ze moet lachen met haar eigen flauwe grapjes. Me enthousiast haar schattenjacht uit de bibliotheek toont, en haar naam die dagelijks in mijn mailbox verschijnt. Haar wilde krullen die steeds koppig in haar gezicht vliegen als we eindeloze wandelingen maken langs het kanaal. 

Mijn moeder die tenslotte als een broos, klein meisje naast me sterft in bed. Ik huil met diepe halen en begin over hele mijn lijf te trillen. Aan de rand van mijn bed zie ik een reddingsboei en ik weet wat ik moet doen. Praten lukt me niet, alleen onbedaarlijk snikken. Wanneer hij opneemt lukt het me om de woorden eruit te persen die me al maanden achtervolgen. 

“Ik mis mijn mama.” 

Zijn zachte stem stelt me meteen gerust. Hij zegt dat ik mooi ben. Moedig en sterk. Dat hij nooit iemand heeft ontmoet die zich zo flink staande houdt. Dat hij trots op me is. Maar dat sterk zijn ook verdriet toelaten is. Mijn moeder zei dat ik haar altijd zou terugvinden. In de ogen van mijn broer, de lach van haar kleinkindjes, en in de liefde van de mensen die me graag zien. En ik weet plots wat ze bedoelt. 

Het overweldigende verdriet neemt af, en ik voel de rust weer over me neerdalen. Slapen is het enige wat ik nog kan doen en ik neem afscheid van mijn beste vriend. Met een laatste blik kijk ik op mijn gsm en ik zie plots de datum. Mijn hersenen beseffen wat mijn lijf al langer wist. 

Ze is exact een half jaar overleden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234