Vrijdag 20/09/2019

Column

Mijn moeder schold de inspecteur de huid vol in het Arabisch. Prachtig proza was me dat

Hind Fraihi Beeld rv

Hind Fraihi schrijft voor De Tijd en Ons Erfdeel. In oktober verschijnt haar essay Vooruitopia, haar column leest u hier de hele week.

“Madame, je sais, elle va terminer à la cuisine (sic)”, herhaalde hij zelfzeker. Ik kon naar hem blijven kijken. Hij had veel haar waar het niet wenselijk was. Pikzwart piepte het uit zijn neusgaten en zijn oren. Zijn ogen glansden onder een warrige bos wenkbrauwen. Maar hij was kaal. Wat er restte op zijn hoofd waren enkele lange slierten die hij van het ene oor naar het andere kamde. Hij had veel weg van de stripfiguur Krimson, deze schoolinspecteur van wat nu het CLB heet.

“Zij”  die in de keuken zou eindigen, dat was ik. Een deerne van nog maar net twaalf in haar laatste jaar aan de basisschool. En “madame”, dat was mijn moeder die de oudercontacten liever in het Frans voerde. Mijn oudere broers hadden volgens diezelfde inspecteur ook moeten termineren. Onder de autobrug, à la garage, stelde hij voor. “Pour travailler avec mains”, zei hij parmantig. “Pas de bureau.” Inderdaad, de kale inspecteur sprak Frans met haar op. 

Op mijn twaalfde kende mijn leven al een terminus. Aan het eindstation in de keuken gaf meneer de inspecteur mij wel een gezel, een man. “Elle va tout de même terminer après un homme.” Mijn moeder schrok van zoveel vrijpostigheid. Ze schold de inspecteur de huid vol in het Arabisch. Prachtig proza was me dat.

De zomer brak aan, ik keek uit naar onze jaarlijkse vakantie in Tanger. Het strand lonkte, en misschien de jongens ook. Ik lachte de inspecteur toe, in een soortgelijk houtje-touwtje Frans: “Je vais terminer à la plage. Tout de même avec des garçons.” Nu zou ik bij een doorverwijzing naar het beroeps zeggen: et alors? Het ASO is geenszins het summum van een leven.

Het schooljaar staat voor de deur en de uitsluitingsmechanismen zijn subtieler. Het is niet langer nauwelijks verholen racisme, maar het precariaat dat nu prille schoolcarrières fnuikt. Kinderen die in de economische marge leven, wiens ouders tijdelijke banen, lage inkomens en weinig zekerheid hebben. Ze komen niet uitsluitend uit de traditionele achterstandsgroepen met een lage opleiding. Ook steeds meer hoogopgeleiden behoren tot de working poor.

En diversiteit vertaalt zich niet louter in huidskleuren en afkomst. Er is ook een heel palet aan etiketkinderen. ADHD, ASS, ADD. Het zijn bloemen in de knop die buiten de middelmaat vallen. Hun studiekeuze bestaat vooral uit veranderen van scholen.

De kinderen begieten met water van een taalbad volstaat niet, net zo min als een uitgestippeld therapieplan, om maar te zwijgen over afbetalingsplannen voor schoolfacturen. Onderwijs moet gratis zijn, écht gratis.

En boordevol goesting om te doen en te delen tussen leerkrachten en allerhande ervaren veldwerkers. Praktijkmodules in de klas zoals bij LAB Gedreven Onderwijs bijvoorbeeld. Dromen om te doen en doen om te dromen op school, en later in de keuken of in de gazet want zie mij nu, begot, getermineerd in de krant. De Morgen dan nog.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234