Woensdag 03/03/2021

Column

Mijn moeder moet hebben gedacht dat wij gebaat zouden zijn met een hond op ons pad

null Beeld DM
Beeld DM

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Weldra is Boef een jaar bij ons. Wij ontmoetten hem in het Spaanse bergdorp waar wij normaal de winter doorbrengen en waar hij brood kwam stelen, en als hij geluk had een eindje chorizo. De dagen van de rover waren geteld, in Spanje is een hond een hond. Hoewel wij geenszins van plan waren om ons leven overhoop te laten gooien, konden wij niet anders dan hem helpen.

Een week nadat hij in de Oostkantons was aangekomen, begon de lockdown. Wij beseften toen nog niet dat Boef onze redding zou worden. Onze pelsen talisman. Wij moesten zo met het wilde dier in de weer zijn, dat wij geen tijd hadden om ons aan de nieuwe orde te ergeren. Dit schitterende vosje trok ons elke dag mee het bos in, waar wij nieuwe paden verkenden en kilo’s verloren, en waar wij geen erg hadden in wat wij allemaal misten.

Sinds mijn moeder gestorven is, schrijf ik wat er ons aan positiefs overkomt wel eens grappend aan haar toe. Ik geloof in geen God, maar ik geloof met plezier dat mijn moeder over ons waakt, dat zij ons mooie zomerdagen schenkt en dat zij moet hebben gedacht, toen zij het onheil zag naderen, dat wij gebaat zouden zijn met een hond op ons pad. Het is een onschuldige, kinderlijke vorm van troost.

Op de sociale media zie je dat wel vaker, zei mijn vrouw: mensen die hun vader verliezen, en die schrijven: ‘Rust nu maar bij ma, daarboven’. Mensen die je niet van godsdienstijver kunt verdenken, en die toch graag in een soort van onsterfelijkheid of onstoffelijkheid geloven. Het moet zijn dat ze in al hun aardsgezindheid toch hier en daar iets missen.

Mijn moeder is nu drie jaar dood, zei ik, en zij heeft in die drie jaar een grotere invloed op mij gehad dan in haar laatste dertig levensjaren. Ik ben wat rustiger en moediger geworden, ik relativeer wat vlotter. Ik denk bij het nemen van een beslissing wel eens na over wat zij ervan zou maken, in haar Kempense eenvoud. Dat deed ik vroeger nooit. Ofschoon engelen niet bestaan, is zij een zeer krachtige engel.

Dat is mooi, zei mijn vrouw.

Toen ik zestien was, pleegde mijn schoolkameraad Bart zelfmoord, zei ik. Bij hem heb ik altijd hetzelfde gevoel gehad: dat zijn niet-zijn een grote rol heeft gespeeld in mijn leven – hij heeft me mee aangezet om de platgetreden paden te mijden, om minder angstig te zijn en volop in de vrijheid te geloven.

Mocht hij zijn blijven leven, waren wij elk ons weegs gegaan en had hij allicht nooit nog mijn gedachten gekruist; nu heeft hij een bepalende rol gespeeld in wie ik geworden ben. Ik ben hem daar dankbaar voor. En die dankbaarheid is even concreet als mijn dankbaarheid jegens ‘echte’ mensen. Geesten bestaan dus wél, en ze spoken ook echt. Je moet er gewoon vriendelijke uitkiezen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234