Zondag 25/10/2020

ColumnHilde Van Mieghem

Mijn jongste legde zo omzichtig mogelijk uit wat ‘dood’ betekende. Ze eindigde met: iedereen en alles gaat vroeg of laat dood

Hilde Van Mieghem.Beeld DM

Hilde Van Mieghem heeft het druk, maar neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

‘Le réveil mortel.’ Als een pijl uit een kruisboog schoot die uitdrukking door mijn hoofd terwijl ik naar mijn dochter luisterde. We zaten bij de bank omdat er iets geregeld moest worden. Terwijl de bankbediende allerlei papieren moest afprinten, nakijken en invullen, zaten wij te kletsen over haar heerlijke dochter Gloria.

Ik vertelde met stralende ogen wat een goddelijk kind ik het vind en hoe mijn wekelijkse oppasdag steeds leuker wordt nu dat kleintje hele gedachtestromen tot uitdrukking begint te brengen. Hoe ze dan haar voorhoofdje fronst als ze niet meteen op een woord kan komen en haar lippen beweginkjes maken in de lucht, alsof die zich het woord wel nog herinneren en het voor haar tevoorschijn zullen toveren. “Ja”, lachte mijn dochter, “gisteren ook weer.” Doodernstig kwam de vraag: “Mama, hebben wij botjes in ons lichaam?” Dat beaamde mijn dochter.

“Waarom?”

“Omdat we anders als een plasje water op de grond zouden neervallen.”

“Hoe heten die nog dan?”

“Beenderen.”

“Nee, nee,” zei ze licht geërgerd, “niet beenderen, het is een ander woord!”

“Skelet?”

“Ja”, een brede glimlach van oor tot oor. Skelet… proefden haar lippen.

Later die dag las mijn dochter haar een verhaaltje voor. Over een kindje dat de hoed van zijn opa kreeg, want die was dood. “Wat is dood?”, had ze gevraagd. Mijn jongste legde zo omzichtig mogelijk uit wat ‘dood’ betekende. Ze eindigde met: iedereen en alles gaat vroeg of laat dood.

Beeld Jenna Arts

Met ogen zo groot als theeschoteltjes keek Glorissima haar moeder verschrikt aan. “Gaat papa dan ook dood? Ze vroeg niet eens of ik ook zou sterven, ze zit duidelijk in de oedipusfase. Haar papa is haar god op dit moment. Ze aanbidt hem.”

“Le réveil mortel, zo omschreef de Franse criticus Charles Du Bos het”, zei ik. Dat had ik gelezen in Niets te vrezen, een prachtig boek van Julian Barnes waarin hij honderden pagina’s lang filosofeert en nadenkt over de dood. Die uitdrukking is me altijd bijgebleven.

‘Het is alsof in een vreemde hotelkamer de wekker, die nog op de tijd staat die de vorige gast heeft ingesteld, je godvergeten vroeg de verschrikking in katapulteert, de vertwijfeling in, het afschuwelijke besef in dat je slechts huurder bent op aarde’, citeerde ik Barnes.

“Precies zo keek ze me aan”, zei mijn dochter lachend. “Ik stelde haar gerust dat het nog heel lang zou duren voor haar vader zou sterven, maar voor Gloria is alles wat toekomst is morgen. Met trillende lippen vroeg ze: ‘Gaat papa morgen dood?’ Pas na heel lang kon ik haar geruststellen. Toen ik haar uitlegde dat zij dan ook al een oma zou zijn, werd ze iets rustiger. Maar nu komt het mooiste…”

De bankbediende zuchtte van spanning voor wat er komen zou. Hij had zijn handelingen gestaakt en zat ongegeneerd ons gesprek af te luisteren.

“De volgende ochtend ging haar papa haar wakker maken met zachte kusjes. ‘Glorissima, opstaan!’ Ze opende haar ogen, keek hem verliefd aan en zei: ‘Goeiemorgen mijn lieve prins, je leeft nog’.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234