Donderdag 22/08/2019

Column

Mijn huis wordt omringd door drie scholen, en meestal gaat het goed, maar soms kan ik het niet meer aan

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

Beeld Eric de Mildt

Hier zit ik: onder een boom, in de tuin, alleen. Daarboven een ­maanloze hemel, hier en daar een ster. Onder mij de aarde. Ik ben niets. Ik ben alles. Ik ben hier.

Soms ben ik niet waar ik ben. Dan vertoef ik in waangedachten en raak verstrikt in angst, verlangen, droefheid, uitzichtloosheid, in loodzware eenzaamheid, wanhoop, enfin: dan bevind ik me in het zwarte gat. Dat kun je hebben na het maken van een film, na het grootmoeder worden, na te veel nieuws over aanslagen, vluchtelingen die uitgeleverd ­worden aan moorddadige dictators, gegraai en andere onwelriekende politieke spelletjes.

Dan zit ik vast, onzichtbaar voor anderen, maar stevig vast. Gestold, als het ware. Als dat te lang duurt, komt altijd het moment dat elke ­kinderstem te schel klinkt, dat ­ochtendwandelingen in de stad schreeuwen om oordoppen. Het vergaat Mr. Wilson, mijn hond, dan net zo, merk ik. Hij blaft dan naar alles wat beweegt op wielen. Elke voorbijstuivende auto jaagt ons de bomen in.

Dan moeten we weg, naar de stilte. Weg van schelle kinder­stemmen.

Mijn huis wordt omringd door drie scholen, en meestal gaat het goed, maar sommige dagen, vooral naar het einde van de week, kan ik het niet meer aan. Dan sluit ik ramen en deuren, zet mooie muziek op en wacht tot de naschoolse ­bewaking voorbij is en het eindelijk stil wordt.

Toen mijn dochter nog een ­peuter was, vond ze die stemmen wel interessant. Nieuwsgierig was ze, ze wilde wel eens zien wie of wat er bij die geluiden hoorde. Dus zette ik de ladder tegen de tuinmuur en hielp haar naar boven. Gefascineerd keek ze naar het geren en gespeel van haar soortgenoten, kleine mensjes die een enorm lawaai maakten.

Ze was tweeënhalf, was nooit naar de crèche gegaan en buiten af en toe spelen met neefjes en nichtjes op familiefeestjes wist ze niet echt hoe het was om in een grote groep kinderen te vertoeven. Ze bleef lang en nadenkend kijken naar al dat ­gillende geweld. Diep in gedachten verzonken daalde ze voorzichtig van de ladder af en zei toen ernstig: “Ik wil ook daar gaan spelen met al die kindjes."

Dus daar kwam die eerste ­ochtend dat mijn kind naar school ging. Ik zette haar af bij de schoolpoort en moedig liep ze de speelplaats op. Bang bleef ik staan kijken tot ze zich omdraaide en riep: “Mama, ga nu naar huis. Jij mag hier niet blijven.” Ik holde naar huis, rende zes ­trappen op tot de derde verdieping vanwaar ik het schoolplein kon zien. Daar stond ze, dat kleine hummeltje, nieuwsgierig kijkend naar die spelende kinderen om haar heen. Ze scheen volledig op haar gemak. Ik ben er tot ik ze weer moest ophalen blijven staan.

Twee dagen ging het goed. Toen ik haar de derde dag van school ging halen en de juf met haar schelle stem riep: “Marie, uw mama is er”, liep ze met een enorme boog om die juf heen. Haar gezichtje stond op onweer. Ik tilde haar op en ze sloeg haar armpjes om me heen alsof ze me nooit meer los zou laten.

Toen we op straat liepen, fluisterde ze in mijn oor: “De juf zei dat ik stout was en ik moest heel lang in de hoek gaan staan. Maar ik had niets gedaan, ik had geen verf op de muur gesmeerd. Dat deed een ander kindje.” Ze klemde haar armpjes nog vaster om me heen en zei: “Mama, ik heb het beslist. Ik wil nooit meer naar de kinderschool, ook niet naar de grotemensenschool, en zelfs niet naar de dierenschool.”

Ik voel haar armpjes nu nog steeds om me heen en hoop vurig dat het morgen pijpenstelen regent zodat al die lieve kindertjes en juffen met hun schelle stemmen binnen moeten blijven en ik in stilte onder de boom kan blijven zitten. Deert niet dat ik doorweekt zal zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden