Donderdag 17/06/2021
null Beeld DM
Beeld DM

Column

Mijn huis is tot de nok gevuld met schimmen en geluiden uit ver vervlogen tijden

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven

Waar ligt het aan? Wat is het verschil, vraag ik me af, terwijl ik ’s avonds op de bank zit in mijn mooie huis en me ­eenzaam voel. Vijf maanden lang was ik in Italië moederziel alleen en niet één keer voelde ik me verlaten.

Nu ja, misschien eens een keertje toen ik na een nachtmerrie verschrikt wakker werd en buiten mijn hondje Mr. Wilson niemand deelgenoot kon maken van de angsten die ik uitstond in mijn slaap. Maar ik hoefde maar op te staan, een blik op de groenblauwe heuvels te ­werpen, het gekwinkeleer van de vogels te horen en een hagedis die langs een kier was binnengekomen naar buiten te zien spurten bij het openen van de ­tuindeur en met een glimlach begon ik weer aan een dag alleen.

Er was niet het minste verlangen naar een ander. Iets waar ik zelf van opkeek, geef ik toe. Ook hier mis ik niemand, maar voel me toch verloren. Zittend op de bank kijk ik om me heen. Dan daagt het me. Ik leef in een huis dat uit zijn voegen barst, gevuld als het is – van de keldervloer tot de nok, zo’n vijftien meter hoog en zeven meter breed – met schimmen en geluiden uit ver vervlogen tijden.

Herinneringen zijn dat.

Gek dat ze zo present kunnen zijn ­zonder dat je er een concreet oproept. Ze wonen hier gewoon in huis. In elk meubelstuk, in elk bord of glas, in de lijstjes aan de muur, in de muren zelf, in de deurklinken, in de hoge deuren, de plankenvloer, de tuin en in de hele ­keuken zitten flarden van een ver ­verleden verscholen.

Ik hoor het pletsen van de blote voetjes van mijn jongste, drie jaar oud, die in pyjama lachend op me toeloopt. Ik zie de verlegen blos op mijn oudste haar wangen als zij en haar eerste vriendje vliegensvlug uit elkaar stuiven als ik ­onverwacht binnenkom.

Ik zie beide dochters geveld door griep in mijn grote bed liggen met hun bijna transparante, bleke huid en de vuurrode koortsblos op hun wangen. Ik hoor ze moeizaam soep slurpen.

Ik voel hoe ze tegen me aan kropen als er iets griezeligs op televisie was. Het kleine handje van mijn jongste dochter die jarenlang niet van mijn onderkin kon afblijven omdat daarin zachtjes knijpen zo gezellig was, of haar vingertjes die de binnenkant van mijn polsen streelden waarbij ze dromerig zei: “Echt mama, dit is volgens mij het allerzachtste plekje ter wereld.”

Ik zie de man aan tafel zitten die mijn grote liefde was en dat maar niet ­geloofde. Ik zie mijn zusje, het kindermeisje Trien, de twee tienerdochters en mezelf daar zitten nadat hij verdwenen was. Ik hoor weer de intense gesprekken waarmee we onderzochten wat vrouw zijn nu precies betekende. Ik glimlach zelfs om al ons gekir en gelach als we het weer eens over mannen hadden.

Ze hebben elk hun man nu en lachen samen met hem.

Zelfs de dichter die droevig was omdat ik meer van hem hield dan hij van mij, huist hier nog steeds. Zo ook de acteur met de mooie stem die ooit smoor op me was en hier midden in de nacht dronken kwam aanbellen omdat hij niet meer wist waar hij woonde.

Ik mediteer al jaren, oefen elke dag om aanwezig te zijn in het hier en nu. ­Tevergeefs?

Niet echt, alleen stel ik mindful vast: mijn hier en nu is vol van toen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234