Donderdag 27/06/2019
Beeld rv

Column Hilde Van Mieghem

Mijn hondje keek me verwonderd aan, zijn kopje scheef, toen ik uit volle borst ‘wohin, wohin?’ krijste

Hilde Van Mieghem gunt ons een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Al drie maanden leef ik in de kelder terwijl er boven mijn hoofd oorlog woedt. Zo klinkt het, dat geboor, ­gedril en gedaver. Het jaagt me de daver op het lijf. Er komt ook geen leven of licht van de straatkant naar binnen want het hele huis is ingepakt, men is ook aan de voorgevel bezig. Het is ­zenuwslopend, en langzaam maar zeker begint dat in de kelder wonen op mijn gemoed te werken, zeker nu ik ook geen blik meer op de straat kan werpen en afgesloten ben van de wereld in dit donkere hol.

Me concentreren hier is niet eenvoudig en hoe ik ook probeer om al dat rumoer getemd te krijgen – uit te ­bannen door de Mattheüspassie luid schallend door het huis te jagen, het is er de tijd van het jaar voor – het helpt niets. De diepe bas van Jezus Christus, de tenor van de evangelist, Moeder Maria’s mezzo­sopraan, het koor: ­allemaal tevergeefs. Zelfs Bach is niet opgewassen tegen dat poëzie­loze ­geweld van slijpschijven, drilboren, hamers en beitels.

Gelukkig was er het paasweekend, waardoor me één dag langer stilte ­gegund werd en de rust om echt naar die prachtige muziek te luisteren.

Elk jaar opnieuw stort ik me in de ­Passie. Ik zing elk woord mee, vergezel de hele lijdensweg van Christus met mijn geneurie en jank bijna bij het bloedstollend mooie ‘Erbarme dich’.

Daar zat ik dan in de tuin al zingend, kijkend naar de grond onder mijn voeten die hard is als beton en waar geen sprietje gras meer te bespeuren valt nu hij al maandenlang als werf ­dienstdoet. Ik zong mezelf moed in. Mijn hondje Mr. Wilson keek me ­verwonderd aan, zijn kopje scheef, toen ik uit volle borst ‘wohin, wohin?’ krijste.

Nadat de laatste noot langzaam ­was uitgestorven en de stilte de tijd even leek te stoppen, vloog er een lieveheersbeestje ­tussen al het puin om me heen en landde op mijn hand. De kleine ­pootjes kriebelden op mijn huid. Een kleine geluksbrenger.

Wat een verwend nest ben je toch, ­foeterde ik mezelf uit. Wat deert het dat het hele huis op stelten staat en alles bedekt is onder een laag stof? De hele wereld brandt, van de Notre-Dame tot Sri Lanka en jij zeurt wat om een verbouwing waar je huis alleen maar mooier van wordt. Je kinderen zijn gezond en gelukkig, je hebt een kleindochter met ogen die schitteren als diamanten.

Ik moest weer lachen toen ik dacht aan dat kleine wonder dat een week geleden nog samen met mij naar paaseieren zocht en het bij elke vondst uitkraaide van plezier. Haar konden het puin, de stapel versplinterd hout van de uitgebroken vloeren en zakken cement niet deren.

Nee, sprak ik mezelf toe, ik moet wat moediger zijn, oordoppen en een ­stofmasker kopen en dapper ­door­bijten. Nog even.

Ik liep mijn kelder in en zette voor de derde keer de Mattheüspassie weer op.

Wat is de ravage van een verbouwing vergeleken bij de lijdensweg van ­Christus?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden