Vrijdag 04/12/2020
Aya Sabi.Beeld DM

ColumnAya Sabi

Mijn brein draait constant overuren en woorden zijn mijn enige houvast

Aya Sabi is auteur van Verkruimeld land. Haar column verschijnt tweewekelijks.

Ik ben de vrouw van de woorden. Er zijn mensen die me graag lezen en deze mensen bied ik soms een inzicht, vaak (h)erkenning, op andere momenten bied ik hen troost. Er zijn natuurlijk ook mensen die me niet zo graag lezen (maar dat zijn vast de mensen die spruitjes en ander smaakloos eten lekker vinden, haha, grapje). In ieder geval ben ik de vrouw van de woorden. Mijn therapeute vertelde me dat het ongezond is om alles zo te willen ‘verexpliciteren’ met taal. Ik wilde haar zeggen dat dat woord niet bestond, maar goed, uiteindelijk kon ik niet anders dan haar gelijk geven.

Mijn brein draait inderdaad constant overuren en woorden zijn mijn enige houvast om die chaos te organiseren zodat ik ermee kan leven. Ik weet niet hoe ik anders rust kan vinden, want hoe denk je niet meer wat je denkt? Ik draai cirkeltjes in mijn hoofd tot ik duizelig word. Ik dring mezelf een angst op, relativeer deze angst door mezelf troost te bieden, voeg een ‘maar’ toe, probeer de ‘maar’ te relativeren en zo kom ik weer terug bij de angst. Dit is een nek-aan-nekrace tussen de twee vrouwen in mij die aan elkaar gewaagd zijn: aan de ene kant heb je de zekere Aya die met zachte en helende woorden vertrouwen en troost kan bieden, aan de andere kant heb je de angstige Aya die in plottwists en met onvoorspelbare personages werkt, waardoor haar fantasie een oneindigheid aan mogelijkheden biedt, een zee van ‘maars’. Beroepsmisvorming.

In ieder geval weet ik zeker dat ik de vrouw ben die troost heeft geboden aan anderen en vraag ik me vaak gefrustreerd af waarom ik niet hetzelfde kan bieden aan mezelf. Dat ik weet welke woorden ik nodig heb, maar dat ik ze misschien liever van een ander hoor? Dat ik iemand nodig heb buiten mezelf die mijn woorden even bevestigt, dat het niet gewoon mijn eigen fantasieverhaal is waar ik zo graag in wil geloven omdat alle andere versies van hetzelfde verhaal te veel pijn doen? Maar waarom is dat fout?

Is dat niet wat iedereen doet? Geloven in een eigen deel van de waarheid omdat wat absoluut waar is altijd gefragmenteerd is en niet te vatten, uit elkaar valt in stukjes werkelijkheid die we ons toe-eigenen. Dat we uiteindelijk geloven in wat ons beter doet slapen ’s nachts, omdat we zacht en zorgzaam toegedekt willen worden in de hoop dat morgen alles beter zal zijn, dat we anders zelfs niet in slaap vallen. Het zijn verwarrende tijden, tijden van verlies. De akeligheden lijken zich te vermenigvuldigen op onze virtuele schermen en branden zich uiteindelijk aan ons netvlies. Angst lijkt wel een natuurlijke reactie hierop. Maar angst vertroebelt ook je zicht op wat goed is, wat ooit goed kan zijn.

Hoopvol blijven, weerstand bieden, troost vinden, veel praten, pijn toelaten, maar niet kopje onder gaan, het is voor velen moeilijk om tussen al deze dingen te balanceren. Voor mij ook. Maar we vinden troost bij elkaar, bij de woorden die we elkaar schrijven, bij de lichtere waarheid waar we ons aan vastklampen omdat we niet anders kunnen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234