Woensdag 20/10/2021

Column

Mijmeren, het is mijn enige opdracht nu

null Beeld DM
Beeld DM

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle kijk achter de schermen van haar leven.

Al twaalf dagen woon ik in een wolk. Letterlijk. Ik bevind me op een hoogte van ongeveer 800 meter. Om me heen liggen er enkele nog hoger gelegen heuvels en bossen, maar die kan ik niet meer zien. Zelfs mijn auto die iets verderop geparkeerd staat, is niet meer te onderscheiden. Dikke mist vrat hem op. Mist is een gulzige slokop.

Ik leef in absolute stilte.

Na negen maanden lang van deadline naar deadline tot plots niets meer moeten: het vroeg een paar dagen voor mijn lichaam en geest dat beseften. Het was wennen na een zwangerschap lang intens werken aan een nieuwe documentairereeks, waarbij je je liefst niet laat vertroebelen door ondoordringbare mistbanken. Nee, helder en overbelicht als een zomerdag moet het in je hoofd zijn dan.

Het was een zware dracht. Maar de boreling maakt het goed en verblijft nu nog even in zijn wiegje tot hij zijn draai gevonden heeft en zich blozend en wel aan de wereld kan laten zien.

En ik? Ik mocht eindelijk buiten gaan spelen, in een versluierd Italiaans landschap.

Het heeft iets onwezenlijks. Maar het komt me goed uit, want niet alleen buiten mij maar ook in mij tast ik me een weg door melkwitte nevels. Mijmeren, het is mijn enige opdracht nu. Als een piraat op zoek gaan naar een schat in wolken vol herinneringen. Ik duik er elke dag naakt in, als in een onmetelijke, tijdloze vijver. De rest laat ik aan mijn vingers over. Zij schrijven neer wat ik drijvend op het water aan de hemel zie verschijnen.

Het is verrassend om te merken hoe je eigen bewustzijn uitgeschakeld wordt en vingers en hersenen het op een akkoord gooien. Hoe ze samen zinnen op papier toveren. Ik lees nieuwsgierig mee.

Drijvend op dat meer van herinneringen vermengen eigen herinneringen zich moeiteloos met andere, uit tijden dat ik niet eens geboren was. Tot in het kleinste detail beschrijven mijn vingers beelden die zich lang geleden vormden in mijn hoofd. Op feestdagen en aan koffietafels bij begrafenissen waar ik als klein meisje onzichtbaar zat te luisteren naar de verhalen van grote mensen. Verhalen die tot meer dan 100 jaar teruggaan.

Wonderlijk is die versmelting van al die voorbije levens met het mijne. Ze worden opnieuw geboren in personages die uit duizenden fragmentjes bestaan en zo een muurschildering van Byzantijns mozaïek vormen.

Soms krijg ik het benauwd als ik te lang in de nevels van de tijd blijf hangen. Dan schud ik mijn hoofd, klap de computer dicht en kijk de wereld in waar niets anders me wacht dan een wit, ondoordringbaar gordijn. Als ik de angst mijn keel voel dichtknijpen, begin ik uit volle borst ‘Somewhere over the Rainbow’ te zingen en voel me net als Judy Garland samen met haar hondje Toto door de ruimte zweven. Zij belandde uiteindelijk in het land van Oz. Benieuwd waar ik uitkom.

Wat heb ik vaak naar The Wizard of Oz gekeken met mijn jongste heerlijk in mijn armen. Ze is jarig terwijl ik dit schrijf. Achtendertig jaar geleden zag zij het levenslicht en ik het grootst denkbare wonder.

Ik bel haar. “Mama,” roept ze verschrikt uit, “ik was nog nooit zo oud!” Ik moet lachen en denk: “Mijn allermooiste verhaal ben jij.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234