Vrijdag 07/08/2020

Opinie

#MeToo-getuigenis: "Je hebt vooral geen 'ja' gezegd", zei de politieman

Beeld Shutterstock

Dit is een anonieme getuigenis. Naam en adres bekend bij de redactie.

“Ik had het beter afgemaakt. Nu ben ik voor niets gestraft”, siste hij in mijn oor op de tram. Met ‘afmaken’ bedoelt hij: mij verkracht. Mijn stretchjeans en brede heupen hadden daar een stokje voor gestoken. Uit frustratie had hij wel alle andere kleren losgerukt, wijn over mijn gescheurde bloes en borsten uitgegoten en mij geslagen en gestampt. Zijn lid zat klaar uit zijn broek, maar verkracht had hij me niet. 

Nu stond ik naast hem. Drie jaar, een voorwaardelijke gevangenisstraf en tal van rehabilitatiesessies later. Dat er van die sessies weinig was blijven hangen, bleek duidelijk uit zijn woorden. Zei hij nu net dat hij nog iets heeft 'af te maken'? Het is meteen ook de reden waarom ik mijn volledige naam niet durf te publiceren. Hij woont in dezelfde stad en we hebben zelfs een gemeenschappelijke Facebook-vriend.

Verkeerde signalen?

Even naar het begin. Het was begonnen met wat blikken die elkaar dagelijks kruisten. Ik op weg naar mijn stage, hij naar zijn werk. Na enkele dagen van vriendelijk knikken en glimlachen had hij mijn naam gevraagd. En ik de zijne. En waar we werkten. Op een dag stond hij aan mijn deur: “Flesje wijn?” Ik liet hem binnen in de plek die voor de laatste dag mijn ‘veilige thuis’ was. Alles wat daarna gebeurde had ik verdiend. Ik had als eerste geglimlacht. We waren zelfs een keer samen naar huis gestapt. Ik had hem getoond waar ik woonde. Ik had zijn naam gevraagd en interesse getoond in zijn job. Had ik verkeerde signalen gegeven?  

“We moeten naar de politie”, zei mijn vriendin die me de dag nadien huilend en vol blauwe plekken op de zetel vond. “No way, ík heb hém binnengelaten.” Toch overtuigde ze me. Voor ik het wist zat er een strenge politieman voor me. “Ik heb niet ‘neen’ gezegd”, biechtte ik op. “En ik heb eerst naar hem geglimlacht.” Drie minuten heeft die agent mij aangehoord, tot hij plots overnam: “Luister eens. Je hebt vooral geen ‘ja’ gezegd. Zolang jij geen toestemming geeft, hoeft er niemand aan jou te zitten. Dus alsjeblieft: stop.”

Het was de eerste keer dat ik zoiets hoorde. Ik verwachtte ongeloof, maar kreeg een man die me inprentte dat ik hier niets aan kon doen. Pas op, het was confronterend. De agent vroeg me zelfs van welke ‘vriendjes’ ze bij sporenonderzoek op kot sperma zouden vinden. In mijn snikkend antwoord zat schaamte en schuldgevoel. Maar steeds hielden zijn bemoedigende woorden me recht. “Maakt toch niet uit? Jij hebt ‘den dezen’ geen toestemming gegeven, dus hij moet gestraft worden.”

Niet mijn probleem

Nu zeven jaar later geef ik les aan studenten van 18 tot 21 jaar. Elke pauze vang ik verhalen op. Over avontuurtjes. Kotfeestjes. Tinder. Sommige lopen slecht af. “Na vijf minuten zat hij al aan mijn borsten”, hoorde ik onlangs een meisje zeggen. Steeds grijp ik in. Dat je met twee moet zijn. Dat je moet weggaan van situaties waarin je je oncomfortabel voelt. “Maar mevrouw, je kunt toch niet weglopen als je zelf bent meegegaan?”

Soms wou ik dat ik die politieman met zijn oneliners voor de aula kon zetten, scanderend: “Stilzwijgend ondergaan is ook verkracht worden.” Het doet pijn om te lezen dat zoveel #MeToo-verhalen gaan over dat niet-instemmen. Over situaties waarin we opdringerige handen ‘tolereren’ om ervan af te zijn. Achteraf voelen we ons miserabel, maar we durven niet te klagen, want 'niet duidelijk neen gezegd'.

“Ik ben blij dat je gekomen bent”, zei de politieagent nog achteraf. Wel, meneer de agent, ik ben jou dankbaar. Misschien kun je de daders niet voor eeuwig van de straat houden, maar jouw boodschap was eye-opening. Nooit zoek ik nog de schuld bij mezelf. Dit is niet mijn probleem, maar dat van de daders. Misschien moet ik jou écht maar eens uitnodigen op mijn school. 

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234