Dinsdag 16/07/2019

Column John John en Missy

Met seks valt nog te lachen. Maar wat vertel je over politieke strijd tegen je kinderen?

Beeld Tim Coppens

Bart Eeckhout is hoofdredacteur bij De Morgen en papa van John John (9) en Missy (6).

Je zit met je dochter aan tafel. Het is het uur tussen strijkparels leggen en slapengaan. Grappend ­overlopen jullie de kinderen van de klas. Plots zegt Missy: “Dat zijn bruine.” Ze heeft het niet over de kleur van de strijkparels.

Een seconde lijkt de wereld stil te staan. Je geliefde kijkt op van haar werk, jij kijkt op naar je geliefde. Met spontaan ­verenigde kracht zeggen jullie in koor: “Dat mag je nooit meer zeggen over andere kinderen.”

Zoals de gedachte dat strijkparels enkel voor meisjes zijn, is ook dat idee van onderscheid blijkbaar in het hoofd van je dochter binnen­gesijpeld. Ongewild, ongezien. Wat zeg je dan, tegen een zesjarig kind? Panikeren hoeft nu ook weer niet. Er is nog tijd genoeg voor haar om te ­ontdekken dat er belangrijker dingen zijn tussen hemel en aarde dan de kleur van een huid. Dus zeg je: “En nu gaan we boven Uno spelen. En dan naar bed.” Dat vindt ze prima.

Van alle moeilijke gespreksonderwerpen met ­kinderen vind je politiek misschien wel het allermoeilijkste. Met seks valt nog te lachen. Maar wat vertel je over politieke strijd?

Je hebt je voorgenomen om je eigen overtuigingen niet aan je ­kinderen op te leggen. Je geeft ­hopelijk wat waarden mee, maar geen stemadvies. Dat is – kijk naar jezelf – toch geen garantie dat ze in hetzelfde spoor zullen lopen. Belangrijker: moet je wel wíllen dat je kroost in hetzelfde ideologische spoor geleid wordt? Ze zoeken het zelf maar uit, later, toch?

Je schuift naast je zoon op de bank om naar het jeugdjournaal Karrewiet te kijken. “Vlaams Belang heeft gewonnen”, kondig je alvast het nieuws aan, want het is de dag na de verkiezingen. Je zoon knikt. “Ken je die?”, vraag je, zo neutraal als je kan. Je zoon knikt. Je aarzelt en zegt dan uiteindelijk toch: “Dat zijn die die de moslimkinderen in je klas liever weg willen.”

John John verpinkt nog altijd niet. Dan zegt hij: “Ze hebben gewonnen, maar ze zijn niet de grootste. N-VA is de grootste.”

Nu is het jouw beurt om zwijgend te knikken. Hij vervolgt: “Ik zou wel op N-VA willen stemmen.”

Je blijft zwijgen.

Hij weer: “Want zij zijn de grootste.”

Voor je zoon van negen werkt politiek nog als een sportwedstrijd, en dat is geruststellend. Het gaat erom bij de uiteindelijke winnaar aan te sluiten, om ontgoocheling te ­vermijden. We are the champions. Nooit zal je vergeten hoe hij, als vijfjarige ­supporter, zelfs de Rode Duivels drie kwartier lang in de steek liet omdat Algerije op het WK met 1-0 voor stond.

Politiek als finale van de Champions League. Je kan wel supporteren voor Liverpool, maar toch eerst maar eens kijken of ze ook echt gaan winnen, voor je kleur bekent.

Wat je zoon nog wil weten. “Is Bart De Wever miljonair?” Je zegt, naar waarheid, dat je denkt van niet. Dat vindt hij vreemd: al die tijd op tv komen, en nog geen miljonair zijn.

“Niels Destadsbader is toch wel al miljonair?”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden