Vrijdag 26/04/2019

John John & Missy

Met gevulde magen keert de rede weer in het gezin

Beeld Tim Coppens

Bart Eeckhout is opiniërend hoofdredacteur bij De Morgen en papa van John John (9) en Missy (4). Elke week schrijft hij over zijn avonturen met zijn kroost.

Je denkt oef maar je denkt verkeerd. Je denkt oef omdat je, terwijl je de naschoolse opvang komt binnengestormd, nog een fiets naast de fiets van je zoon ziet staan. Oef, denk je dus, je bent nog niet de laatste.

Je denkt verkeerd. Binnen zit John John in een hoekje gebogen over een tafelspelletje. Haren over het gelaat, schouders naar beneden. “Waarom ben je weer zo laat?” Je zegt dat je volgende week beter op tijd zal zijn. Hij neemt zijn boekentas en zwijgt. Dat beloofde je vorige week ook al. Van opvang nummer één gaat het naar nummer twee. Een vergelijkbaar tafereel speelt zich daar af. Missy staat al bij de deur te wachten. Binnen zitten nog een paar jongetjes maar haar vriendinnetjes zijn al naar huis. “Ik heb honger.”

De moeizame aanhef van de avond zindert thuis na. Dochter gaat over tot een loeiende huilbui voor een bagatel. Zoon wordt knettergek van het sirenegeluid. Vader schakelt over op overlevingsmodus.

Maar kijk, zo onverwacht hevig als dit familiale onweer losbrak, zo snel en eenvoudig klaart de hemel alweer op. Het ultieme redmiddel: boterhammen met zelfgemaakte tonijnsla. Met gevulde magen keert de rede weer in het gezin.

Met je kinderen, die elkaar daarnet nog naar het leven schenen te staan, buig je je over een collectie herfstbladeren. De verzameling wordt gesorteerd (zij per kleur, hij per soort; nieuwe rel wordt op het nippertje vermeden) en gedroogd tussen oude krantenpagina’s. “Kijk, dat kan je niet met Google”, zeg je tegen die wijsneus van een zoon van je die je in het kader van zijn huiswerk wereldonderricht vroeg waarom je nog een krant nodig hebt als je een zoekrobot hebt.

Zo valt de avond toch weer in zijn plooi. Dat is wat kinderen verlangen: dat de dingen in hun plooi vallen en dat er nog lang en gelukkig geleefd kan worden. Meer niet. Maar voor het eindigt met een zucht op de bank, dient nog naar bed gegaan te worden. Dat gaat, behalve met ritueel en vermoeiend protest, ook gepaard met een leeskwartiertje. Jij leest voor aan je dochter, je zoon leest zelf. Dat loopt met horten en storten. Lezen is niet de aandrang van zijn door YouTube vervormde hart. Jommeke, tot daar aan toe. Alles wat moeilijker is, is, welja, moeilijker.

Van een vriendje nam hij de uitdaging aan om een Harry Potter-boek te lezen, maar de goesting is alweer over. “De film gaat veel sneller”, moppert hij, die Google boven het werk van zijn vader verkiest.

Kom, zeg je, we gaan samen lezen. Stilletjes sluipen jullie de slaapkamer weer uit en gaan op het ouderlijke bed liggen. Jij met jouw boek, hij met Potter. Je voelt hem verdapperen, de pagina’s worden fluks omgeslagen. De vader die te laat in de opvang staat, is plots weer de warme vriend. “Zullen we dat vanaf nu elke week doen?”, zeg je. Hij knikt. “Als jij dan wat minder op je gsm kijkt.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.