Vrijdag 23/08/2019

Column

Met elke voortschrijdende seconde verspreidde de plas zich verder over de houten vloer

Frederik De Backer. Beeld Stefaan Temmerman

Frederik De Backer schrijft elke donderdag over de grauwe wereld die we zo veel mogelijk proberen te negeren.

Hij spuwde een tand in zijn handpalm. Een hoektand. Het puntje stak nog net boven het bloed uit. Zijn tong verkende de kuil in het tandvlees. De smaak van metaal. Hij veegde zijn hand af aan zijn broek en liet zijn hoofd rusten tegen de radiator.

Hij trilde over zijn hele lichaam. Zijn onderarmen rustten op zijn knieën en pas nadat hij zijn gezicht in zijn handen had begraven, weerklonk een gedempt snikken. Tussen zijn vingers door keek hij recht in de ogen die vanop de vloer dwars door de zijne heen staarden. Tot zijn blik weer vertroebelde.

Met elke voortschrijdende seconde verspreidde de plas zich verder over de houten vloer.

Hij stond op. Moeizaam. Zijn hoofd bonsde. Hij overschouwde de ravage die zonet nog zijn kamer had geheten. Boeken, dvd’s lagen hot en her, één zelfs als een eilandje in de poel. Enkele lamellen waren gebarsten en ook de tv was naar de kloten. Aan zijn voeten lag de Engelse sleutel. Schijnbaar ongeschonden.

Hij schopte het lijk tegen de ribben, twee keer, drie keer, en stortte zich op de romp. Met een knie rustend in rood bleef hij maar inbeuken op het gezicht in de plas. Huilend en schreeuwend bonkte hij de schedel keer op keer tegen het hout, om uiteindelijk voorover te hellen in een wrange omhelzing, de enige die ze ooit hadden gedeeld. En terwijl traanvocht zich met bloed vermengde, gleden zijn vingertoppen langs de groeven in gebarsten bot.

Flikken

Zijn kneukels waren verbrijzeld, met elke beweging schoot een nieuwe pijnscheut door zijn hand. Hij ging weer zitten.

Straks zou zijn moeder thuiskomen en kon weer een nieuwe nachtmerrie beginnen. Maar hij had lang genoeg gewacht en de zijne had lang genoeg geduurd. Ze zou de flikken bellen en hij zou gewillig meegaan, alles bekennen. Hij had zes jaar aan doktersbriefjes, vele tientallen keren dat hij van de trap was gevallen, uitgegleden, tegen een deur gelopen… Creatief was de klootzak wel geweest.

Misschien was ze hem wel dankbaar. Misschien had ze nooit echt van hem gehouden.

Misschien wel.

Pech.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden