Dinsdag 16/07/2019

Straatblog

Met de grootste lift naar het hoogste terras

Geert Simonis is een geletterd mens, een gewaardeerd popkenner, een amateurknutselaar en zelfverklaarde minister van Staat.

Desgevraagd weet Wikipedia ons te melden dat het stokoude Germaanse midzomerfeest al eens gevierd wordt met het ontsteken van een vreugdevuur. Ik ken de vraagtekens die we moeten zetten bij de correctheid van haar inhoud maar qua gebruiksgemak overstijgt Wikipedia de 'Encyclopédie' van Denis Diderot en Jean Le Rond d'Alambert met gemak. Waar ik naar toe wil: op het M-idzomerfestival afgelopen week in Museum M heb ik geen enkel vreugdevuur gezien.

Hoogstwaarschijnlijk omdat bovengemiddeld grote brandhaarden in de Leuvense binnenstad gevoelig liggen sinds dat incidentje met het Duitse leger, de zogenaamde franc-tireurs en de universiteitsbibliotheek, toen nog op de Oude Markt. Binnenkort is het allemaal honderd jaar geleden dus het zal nog wel herdacht worden tot het ons de oren uitkomt.

Amper vijf jaar oud is M-idzomer verrassend snel uitgegroeid tot een vaste waarde in het festivalseizoen. Een soort beschutte werkplaats voor culturo's met een hang naar comfort. Drie jaar geleden heb ik de eer en het genoegen gehad het festival te mogen bezoeken als vip. De universiteit sponsorde, ik was uitgenodigd en het waarom ervan was voor iedereen een mysterie.

In ieder geval stegen mijn verloofde en ik met de grootste lift op naar het hoogste terras, waar we letterlijk en figuurlijk neerkeken op het gepeupel van het binnenplein. De cava werd sneller aangevoerd dan wij hem konden leegdrinken, het buffet werd geplunderd als door een uitgehongerde schare Vandalen. De gulzigheid en hoe ik haar niet afgeleerd krijg.

Achteraf hing ik een tikje dronken over de leuning van het terras terwijl Gabriël Rios beneden 'Voodoo Chile' van Jimi Hendrix verkrachtte. In een vlaag van onvoorziene helderheid besefte ik dat ik gevaarlijk spel aan het spelen was. Niet zozeer de cholesterol in het voedsel of de alcohol in mijn bloedbaan als wel het luisteren naar Gabriël Rios.

Was ik opperbevelhebber van het Israëlische leger, ik liet een batterij luidsprekers installeren rond de grenzen van de Gazastrook en pompte daar vierentwintig uur op vierentwintig 'Angelhead', 'Dauphine' of 'Gold' door. Het zou rap gedaan zijn met Hamas en zijn zelfgeknutselde raketjes.

Ook dit jaar was Gabriel Rios van de partij op M-idzomer en wijselijk ben ik die dag thuis gebleven om een oude film met Woody Allen te kijken. Vrijdag echter had ik een date met Joan As Police Woman. Acht jaar geleden alweer heeft haar debuut vanuit het niets een plekje in mijn hart veroverd - voor de kenners: de rechtse ventrikel. Toen Joan meteen daarna Public Enemy begon te coveren, heb ik snel afgehaakt. Haar optreden vrijdag leerde mij vooral dat mijn afhaken volledig terecht was.

Mijn avond werd gered door de jongen die een meter of vijf links van mij energieker danste dan paste bij de muziek. Zijn haar hing in een lange bles voor zijn ogen, een beetje zoals Leonardo DiCaprio in 'Titanic'. Hij stopte nooit met glimlachen en ik kon het vermoeden niet onderdrukken dat het stiekem om een performance ging.

Want eigenlijk is alles op M-idzomer een performance, een dialoog van een dag of vier tussen zien en gezien worden. Het publiek kijkt naar de kunstenaars en de kunstenaars kijken gewoon terug.

Beeld dm
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden