Maandag 28/11/2022

Vanop de bank

Met dank aan Adolphine Bolingoli, de mama van Romelu Lukaku

frank heinen Beeld rv
frank heinenBeeld rv

Tijdens het WK schrijven de Nederlandse thuisblijvers Daan Heerma van Voss en Frank Heinen elke dag om beurt over wat hen opvalt aan het voetbalfeest in Rusland. Vandaag: Frank Heinen

Frank Heinen

De volgorde: eerst las ik het stuk over Romelu Lukaku op The Players Tribune - u weet wel, dat ene verhaal dat u de afgelopen dagen door ten minste vijftien vrienden en bekenden is aangeraden - en daarna luisterde ik naar geluidsopnamen van gekooide kleuters, die aan de grens van een van de gastlanden van het WK 2026 vergeefs om hun moeder riepen.

Andersom was achteraf misschien beter geweest, want de rest van de dag was gevuld met een gevoel van lamme ellende. En ik dacht aan Lukaku, aan hoe hij maandag, na zijn eerste doelpunt tegen Panama, de letter 'A' had uitgebeeld.

"De letter A", zei Frank Raes, op de toon van Maigret die onder de matras van de huishoudster een bebloed mes aantreft. En even later: "Zijn moeder heet Adolphine." Pauze. Daarna: "Adolphine. Mooie naam."

Bij zijn tweede goal deed Romelu de ondertiteling zelf. Hij keek in de camera en riep: "Maman!"

Daarna een handkus. Voor Adolphine.

Ondanks herhaalde aansporingen had ik zijn verhaal op maandagavond nog niet gelezen. Ik denk dat de lof me ervan weerhield. Dat zal mijn snobisme zijn geweest: ik ga liever niet naar een film die een dag eerder in de krant vijf sterren heeft gekregen. Zo'n zaal zit vol opgewonden sterrenkijkers, en daar sta ik uiteraard boven. Zo kan het ook lang duren voor ik me aan de lezing van een bestseller kan zetten, om er dan - jaren te laat - op feestjes over te beginnen.

Gisterochtend las ik het stuk alsnog. Het ging over met water aangelengde melk, over baden in koud water en brood kopen op de pof. Ik las hoe Romelu zich op het schoolplein jarenlang door voetbaldiscussies blufte omdat hij weigerde te bekennen dat hij de wedstrijd niet had gezien. De tv thuis deed het al lang niet meer.

Iedereen Belg

Het meest droeve gedeelte van het verhaal was dat waarin hij terugkeek op zijn jaren bij Anderlecht. Hoe hij een 'Belgische' spits was als hij scoorde, en een 'Belgische spits van Congolese komaf' als hij een paar kansen miste. Alsof je je nationaliteit moet verdienen als je niet gewoon Vertonghen of De Bruyne heet. Alsof succes een vereiste is voor wie wil meedoen. Daarom was wat erna kwam ook zo verdomd krachtig. "I'm Belgian. We're all Belgian." Pats. Pats. Twee korte, afgemeten zinnen, zinnen als goals in een WK-openingswedstrijd. Spitsenzinnen.

Soms lijkt het of topvoetballers een andere wereld bewonen. Een exclusief micromaatschappijtje, opgetrokken uit superdeluxe stadions en dito vriendinnen, uit persprietpraatjes, designhonden en strandvakanties in Dubai. Een wereld die geen onrecht kent dat niet door de videoscheidsrechter ongedaan kan worden gemaakt. Heel soms maken woorden de oversteek van de ene wereld naar die andere, de wereld waarmee de meesten van ons het elke dag moeten doen, die van de lamme ellende. Dat soort woorden lijmt die werelden aan elkaar. In tegenstelling tot dat rare 'Play Right Live Right'-FIFA-spotje met een jongetje dat zijn vader gaat helpen afwassen als hij het WK op tv ziet, deed het Lukaku-stuk dat wel, voor even.

Ik weet niet precies waarom, maar het leek me een hoopvol iets.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234