Dinsdag 19/01/2021
Frank Heinen.Beeld DM

ColumnFrank Heinen

Messi was de beste, maar Maradona was beter

Frank Heinen is columnist.

In een documentaire van Emir Kusturica zit een scène waarin Diego Maradona terugkeert in Napels, de stad die zo sprekend op hem leek dat je nauwelijks kon zien waar de man ophield en waar de stad begon. Het is 2005, Napoli voetbalt na een faillissement op het derde niveau van Italië. Wanneer Maradona naar een auto wordt geëscorteerd, wordt hij omstuwd door een angstaanjagende verering in de vorm van hysterisch gegil. Zelfs voor wie het slechts op beeld meemaakt, is die wandeling een bedreigende, claustrofobische ervaring.

Ik moest aan die scène denken toen deze avond, bij het onvermijdelijke doodsbericht, online talloze malen die ene foto van Maradona in de wedstrijd tegen de Rode Duivels werd gedeeld. Een kleine man, alleen tegen een overmacht.

Met Maradona is iemand gestorven die de beste voetballer van zijn generatie was, en wie weet ook de beste voetballer ooit. Mogelijk was Pelé beter, al was die rechtsbenig en dus minder goed. En Messi, in veel zijn evenknie of zelfs zijn meerdere, benaderde hem alleen op het veld, nimmer erbuiten. Om de Nederlandse dichter Nico Scheepmaker te parafraseren: Messi was de beste, maar Maradona was beter.

Het wonderlijke is dat Maradona’s talent, zijn verbijsterende aanleg, zijn snelheid, zijn lage zwaartepunt, zijn balgevoel, zijn bijna vergeten vermogen om vrije trappen precies daar te mikken waar hij ze hebben wou, zijn onvermoeibare optimisme waarmee hij middelmatige teamgenoten in de waan liet dat ze sterren waren; dat dat allemaal bijvangst leek bij de indruk die hij achterliet.

Hoe groot de voetballer ook was (alvorens hij grotesk werd), hij kon onmogelijk zo groots worden als de genegenheid die praktisch iedere liefhebber van het voetbal waar ook ter wereld voor hem voelde. Wie er tussen 1980 en 2000 bij was, op aarde, bezit een eigen Maradona, een volkomen particuliere herinnering. De Maradona van ‘Live is Life’. De Maradona met de uitpuilende ogen, in ’94. De Maradona van ‘de hand van God’, voor eeuwig een jammerlijke schaduw over een van de mooiste solo’s uit de geschiedenis. 

Het is met Maradona-mijlpalen als met wereldberoemde kunstwerken: elke keer dat iemand ze in herinnering roept, veranderen ze een beetje, omdat er weer een nieuw perspectief aan toegevoegd is. Nog altijd komen er mensen die ze voor het eerst meemaken. Postuum nu. De goals, de acties, de dribbels en de indruk; ze zullen grootser en minder sterfelijk blijken dan de man die ervoor verantwoordelijk was.

Meer dan wie dan ook liet Maradona zien wat voetbal betekent buiten het veld, welke troost het kan bieden, welk plezier, wat het betekent voor het zelfvertrouwen van een stad, een land, een volk.

Zijn leven liep uit op een lange ontluistering. Nu is die kroniek van een aangekondigde dood ten einde, wat rest is de herinnering aan de beste solist die er ooit zal zijn geweest, een solist die nooit alleen was.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234