Zondag 18/08/2019

Column

Mensen kunnen er de vinger niet op leggen vanwaar ik kom. Zodat ik vreemd genoeg altijd thuis ben

Yasmina El Messaoudi Beeld DM

Yasmina El Messaoudi (35) werkt voor Radio 2 Vlaams-Brabant & Brussel en Charlie Magazine. 

“Ga terug naar je eigen land.” Ik moet zeggen dat het al een hele tijd geleden was dat ik die woorden nog gehoord had. Meestal kwamen ze uit een kindermond. Wanneer mijn tegenstandertje niks beter kon verzinnen en dan uit frustratie voor het open doel ging. 

Op de basisschool besefte ik niet dat het eigenlijk een zwaktebod was. Dat mijn medeleerlingen niets beters konden bedenken, dan dat ik maar moest terugkeren naar mijn land. 

Toch hadden de woorden zo’n grote macht over me dat ik van een zelfzeker, vrolijk kind in elkaar kromp tot een bang vogeltje. Ik heb altijd vreselijk mijn best gedaan om niet uit de toon te vallen, of op te vallen. In een Vlaams dorpje wil je niet anders zijn, maar zo veel mogelijk verdwijnen in de massa. Dat lukte me vaak, maar soms ook niet. 

Terugkeren naar mijn eigen land was het ultieme bewijs dat ik gefaald had. Met het opgroeien ben ik gelukkig wél gaan inzien hoe mooi dat andere land is. Hoe verrijkend het is om in twee culturen en godsdiensten op te groeien. Hoe mijn schoonheid, zowel vanbinnen als vanbuiten, nét zit in de mix van beide. 

Mutant

En toegegeven: racisme uit zich in twee kanten. Al zeker als je een halfje bent. Ik ben net zo goed voor ‘vuile Marokkaan’ als ‘sale flamande’ uitgemaakt. ‘Vieze Belg’ en ‘makak’. Het maakt dat je nooit echt ergens bij hoort, maar net dát is intussen mijn identiteit geworden. 

Dat vond ik eerst triest. Alsof ik onzichtbaar was. Niet het een, niet het ander. Of paradoxaal genoeg soms als een freak door het leven ging. Een mutant. Half Belg, half Marokkaan. Hoe verzin je het, zag je mensen kijken. 

Nu niet meer. Mijn gemixte achtergrond maakt dat ik makkelijk aansluiting vind met mensen van overal. Bovendien is het leuk om op vakantie in het Zuiden als een local te worden gezien. Mensen kunnen er de vinger niet op leggen vanwaar ik kom. Zodat ik vreemd genoeg altijd thuis ben.

Circusact

Maar het was dus even geleden dat ik die uitspraak nog eens tegenkwam: “Ga terug naar je eigen land.” En waarschijnlijk had ik hem nog nooit gehoord uit de mond van een volwassene. Laat staan van een staatshoofd. Al kan je van de uitspraken van Trump niet meer schrikken. Hij zoekt constant de grenzen van het toelaatbare op, en verschuift ze geruisloos op terwijl je ernaar kijkt. 

Het is als staren naar een circusact. Een messenwerper die steeds verder gaat. Eerst gooit hij naar zijn assistente van op een meter, dan op drie. Dan met blinddoek, en dan terwijl hij op zijn hoofd staat. We kijken vol verwondering, maar zijn verlamd. Niet goed wetend hoe het afloopt. 

Maar het is net op die momenten dat we moeten reageren. Dat het niet normaal is dat een president zulke uitspraken doet. Niemand overigens. En dat we het niet meer kunnen wegschuiven als kinderlijke onschuld. 

Gelukkig ben ik niet meer het bange vogeltje van toen. Maar een trotse pauw die haar bizarre kleurenmix met zoveel trotsheid toont. Als iemand me dus vraagt om terug te keren naar mijn land, kan ik fier zeggen dat ik er al ben.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden