Vrijdag 19/08/2022
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnMarnix Peeters

Men moet zijn leven leiden met zijn graf in het achterhoofd

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Marnix Peeters

Een vriend uit Edegem had gevraagd of ik wilde helpen met het laden van een vrachtwagen met hulpgoederen voor Oekraïne. Er waren vijftien vrijwilligers. Oudere dames hadden broodpudding bereid en thermossen met koffie meegebracht voor tijdens de pauze. De mannen met ervaring coördineerden de operatie – er was iemand die goed met transpalletten overweg kon en iemand anders had duidelijk kaas gegeten van het efficiënt en veilig stapelen van die veertig ton in de twee laadruimtes.

Het blijft me verbazen dat sommige mensen zulke dingen kunnen en ook aandurven. Mocht het mijn verantwoordelijkheid zijn, de vrachtwagen zou Aken niet halen.

Een ingenieur die een brug bouwt en zegt: rijd maar!, of een architect die je verzekert dat je zonder zorgen op die 24ste verdieping kunt gaan wonen: ik begrijp er niks van en ik krijg er plaatsvervangend het klamme zweet van.

Het inladen van de ziekenhuisbedden en de rolstoelen bracht de oorlog plots dichtbij. Ik heb die actualiteit de laatste weken slechts vanuit een luie ooghoek gevolgd, je kent toch niet alle toedrachten en wij worden hier in het Westen net zo goed vol met propaganda gepompt als de Russen die we er meelijdend om uitlachen, maar het idee dat die koude bloedbestendige matrassen over enkele dagen in een veldhospitaal nabij Tsjernihiv gewonde burgers of soldaten zouden torsen, kwam behoorlijk binnen.

Wij zwaaiden de Oekraïense trucker uit, waarna mijn vrouw en ik een wandeling gingen maken in het Schoonselhof, de grote Antwerpse begraafplaats. Het is al sinds jaar en dag mijn favoriete park. Mijn verbeelding slaat op hol bij het zien van de oude graven, de schitterende oude namen en de verbleekte foto’s van mensen die hier een eeuw geleden rondhingen, zich vermoedelijk veel te veel zorgen maakten en zich veel te veel ontzegden, ten gevolge van angst of omdat ze op zeker wilden spelen. Ze zouden zichzelf moeten kunnen zien liggen, met hun zekergespeel, onder hun inmiddels half ingezakte tombes, door niemand meer herinnerd of bemind. Ze zouden naakt op het strand zijn gaan dansen in plaats van nog eens uit te rekenen hoeveel pensioen ze zouden verliezen als ze ontslag zouden nemen. Ze zouden het leven omarmen, hun vijanden uitlachen, de koeien groeten en languit in het gras gaan liggen, dromend van de liefde. Men moet zijn leven leiden met zijn graf in het achterhoofd.

Toevallig speelden die avond Whispering Sons in Trix, daar ging ik naar kijken. Mijn neef Sander speelt bij de groep, het is te zeggen: hij was de drummer maar een schouderletsel hindert hem, en nu is hij tijdelijk de tourmanager. Wat was die zangeres goed geworden! Fenne. Zij heeft een stem als een oude dode, maar terwijl zij vroeger als een schuchtere twijg op de bühne stond, was zij nu een podiumbeest, zij checkte met een indringende blik de eerste rijen en begon die dan van diep in haar ingewanden de duisterste les te spellen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234