Vrijdag 24/09/2021
null Beeld DM
Beeld DM

Column

Men loopt eraan voorbij alsof het parkeermeters of straatlantaarns zijn

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle kijk achter de schermen van haar leven.

Ze knallen uit het stadsbeeld, ze niet zien is moeilijk, en toch lijkt het vaak alsof ze voor hun medemensen niet bestaan. Het valt me op hoe dikwijls mensen hen, soms rakelings, voorbijlopen zonder ze waar te nemen. Laat staan dat ze begroet worden.

Het gebeurt vaak dat iemand door het hoopje stof, blikjes, glasscherven en twijgjes loopt en de troep weer verspreidt zonder zich te realiseren dat ze botweg het werk dat deze mensen uitvoeren: de stad proper houden ter bevordering van eenieders welzijn, aan hun laars lappen.

Is er meer dédain mogelijk?

De straatvegers die pleintjes en stoepen schoonhouden, men loopt eraan voorbij alsof het parkeermeters of straatlantaarns zijn.

De schreeuwerige fluo-oranje tenues lijken ontworpen om alles wat aan een mens herinnert uit te wissen.

Hun gezichten, hun ogen en monden, het hele hoofd wordt door al dat oranje herleid tot het dopje op een schoonmaakproduct.

Alsof het zielloze robotten zijn. Machines die ons het leven aangenaam en gemakkelijk maken, zoals mixers, wasmachines en ijskasten. Ze worden minzaam getolereerd zolang ze het doen.

Naamloos versmelten ze met het vuil dat ze bij elkaar vegen.

Elke ochtend opnieuw, vol overgave. Even moedig als Sisyphus die het rotsblok de berg oprolde. Bewust van de tevergeefsheid, hopend dat ie, al was het maar een uur bovenaan zou blijven liggen voor hij weer naar beneden dondert.

Nu mijn hondje Mr. Wilson een oud baasje geworden is moet hij - net als vele oudere mannen die een beetje last hebben van een minder goed functionerende prostaat, of, laat ik niet seksistisch zijn, als oudere vrouwen die last hebben van een verzwakte sluitspier - vroeger de deur uit, hij kan het niet meer zo lang ophouden.

We wandelen elke ochtend naar het standbeeld van Willem Elsschot en terug. Er zijn niet zoveel mensen op straat op dat vroege uur.

Van ver zie ik ze al, als kerstballen in een dennenboom flonkert het oranje tussen het groen.

Ik ken ze allemaal en geniet op voorhand al van het effect van mijn vrolijke ‘Goeiemorgen!’ die ik hen toeroep.

Dan breekt de zon door en veranderen de schoonmaakdopjes in mannenhoofden die me breed glimlachend met fonkelende ogen teruggroeten. Elke keer volgt dan ook lief: ‘dag hondje.’

Vlak voor ik dicht genoeg was om ze te groeten zag ik een elegant uitgedoste jongeman - u kent ze wel, hip nauwsluitend pak, cognackleurige schoenen van kalfsleer die als een handschoen om de voet zitten - dwars door het hoopje natte, bruine bloesems lopen. Ongegeneerd.

Het deed me denken aan mijn kinderen die thuiskwamen na school en in een mum van tijd de keurig opgeruimde woonkamer omtoverden tot een festivalweide. Elke dag.

Honderden keren heb ik hen lief gevraagd hun spullen daar te leggen waar ze horen. Tot ze eindelijk groot genoeg waren en er zelf aan dachten.

Rotverwend zijn we, dacht ik toen ik zag hoe ze achter hem, zonder mopperen de hoop weer bij elkaar veegden.

‘Was het heel erg vandaag?’, voeg ik.

‘Nee’, lachten ze, ‘regendagen zijn de beste, dan wordt er ’s nachts niet gefeest en zijn er geen scherven of blikjes. Dan vliegt het stof niet zo op.’

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234