Maandag 19/08/2019

Nationale 11

Matchday. Over een paar uur raast het shirt weer door de woonkamer

Beeld RV Jorne Daems

Een uitgelezen elftal gastcolumnisten schrijft elke dag over hoofd- en bijzaken van het WK. Vandaag: tv-maker Eric Goens.

Hij zit ademloos naar elke wedstrijd van de Rode Duivels te kijken. Handen voor de ogen, stampvoetend, krijsend van opwinding, soms zelfs met bijtsporen in zijn duimen. Het rare is, hij snapt er eigenlijk niet zoveel van. Want waarom mag Real Madrid niet meedoen? En wat doen al die voetballers de komende vier jaar? En waarom tien strafschoppen, terwijl hij er op zijn PlayStation altijd maar één krijgt? Een enkele keer keelt hij om een penalty als een Braziliaan en een Belg ter hoogte van de middenlijn in elkaar blijven haken.

Vijf jaar is hij. Om in te bijten, wat had u gedacht. En hij kijkt toe, om één enkele reden: nummer 7.

Nummer 7, het shirt dan, is al een paar weken aan een wasbeurt toe, maar het afpellen van zijn tweede huid is volstrekt onbespreekbaar. Zijn zus heeft het één wedstrijd mogen dragen, tegen Brazilië nog wel. Hij zat te mokken in een hoek van de sofa, schier ontroostbaar. Tot die schicht van nummer 7 in de linkerbenedenhoek van een grabbelende kanarie.

Een kwartier later was hij uitgejubeld en kwam hij plots met nog een vraag op de proppen. Of ik kon regelen dat hij eens een nachtje mocht gaan logeren bij nummer 7? Ik keek naar de zoveelste herhaling en zag mijn vaderschap los in de winkelhaak keilen.

Heilige 7

Een paar dagen eerder stond hij 's ochtends veel te vroeg naast mijn bed, zijn iPad in de aanslag. Of ik die foto van nummer 7 zijn gezin al had gezien? Hij had óók een zoontje. En vanochtend was het weer van dattum. Of ik hem kon vertellen hoeveel nummer 7 eigenlijk weegt. En hoeveel spieren hij heeft.

Zijn heilige nummer 7. Waarom niet nummer 9, nummer 10 of nummer elfendertig? En waar komt het in godsnaam vandaan? Het was er heel plots, zomaar, zonder in- of aanleiding. Nummer 7 lijkt een beetje op Jommeke, zegt hij weleens: strooien dakje, wipneus, eeuwige blos op de wangen. Bij nader inzien geldt het voor wel meer rugnummers van de platinumgeneratie, iemand moet er ooit eens een dure doctoraatsthesis over schrijven: Lukaku is Jerommeke, Hazard heeft iets van de kleine van Kiekeboe, Fellaini is het alter ego van Pino en Courtois lijkt op tante Sidonia. Eeuwige stripfiguren zijn het, cultureel erfgoed, los van hun voetbaltalent.

Soit, matchday. Over een paar uur raast het shirt weer door de woonkamer. Nummer 7 begint intussen echt een beetje te stinken. Nog twee wedstrijden voor de wasbeurt. A propos, Kev, past het ergens na 15 juli?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden