Donderdag 02/12/2021
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnAya Sabi

Mannen kunnen huilen, maar vooral: mannen moeten huilen

Aya Sabi is De Morgen-columnist en auteur van Verkruimeld land.

Ik ben een feministe. Ik ben dat nooit subtiel of voorzichtig geweest en ik heb daar altijd verschillende reacties op gekregen, vooral van mannen. Er zijn er die met een grote boog om me heen lopen (heerlijk vind ik dat). Er zijn er die volop de confrontatie aangaan, en daar ga ik soms op in, vaak niet (ik heb betere dingen te doen dan geprovoceerd worden). En dan zijn er ook die me met een mengeling van bewondering en vrees op het hart drukken dat ze het wel oké vinden. “Je vindt het wel oké?”, vraag ik dan. “Wat goed, ik was echt aan het wachten op je goedkeuring. Nu kan ik verder.”

Als ik merk dat het meer bewondering dan vrees is, ga ik het gesprek wel aan. Wanneer ik zie dat er hoop is, dat deze man zou kunnen veranderen in een bondgenoot, een ally. Dan vertel ik hen dat mannen ook op mijn lijstje staan. Niet op het lijstje van alle dingen en mensen die op de brandstapel moeten, wel op het lijstje van ‘dit kan anders’. Het lijstje waar de punten die belangrijk zijn voor vrouwenemancipatie staan: het glazen plafond, zelfbeschikkingsrecht, onderwijs, keuzevrijheid, schoonheidsidealen, femicide en alle andere dingen die vrouwen klein houden. Ze komen vanuit een systeem dat ook mannen benadeelt. “Je vindt het oké? Je zou er zelf een moeten zijn.” Dat is dan mijn antwoord.

De cijfers rond het mentale welzijn van mannen zijn hallucinant: mannen plegen twee keer zo vaak zelfdoding als vrouwen. De agressiviteit die zich uit in relationeel geweld tegenover vrouwen kan zich ook uiten tegenover het eigen lichaam. Binnen dit patriarchale systeem is er voor mannen weinig ruimte voor gevoelens. Er is nog minder ruimte voor het tonen van deze gevoelens, want dat staat gelijk aan zwakte. Mannen kunnen beter woedend zijn en met hun blote vuist een gat in de voorraadkast slaan dan bij de therapeut aanschuiven en vertellen dat ze zich weleens onbegrepen, eenzaam of triest kunnen voelen. Want big boys don’t cry.

In wezen zijn dit heel menselijke en zelfs doodnormale gevoelens, waar we allemaal mee geconfronteerd worden. We kunnen samen het patriarchaat omverwerpen als we begrijpen dat mannen ook slachtoffer zijn van zichzelf en van het systeem. Dat er verschillende manieren zijn waarop de toxiciteit naar boven borrelt, maar dat de onderliggende drek hetzelfde is. Dat we allemaal gebukt gaan onder een systeem dat niemand van ons vooruithelpt. Mannen kunnen huilen, maar vooral: mannen moeten huilen, praten over wat hen dwarszit, weten dat woede geen permanente staat kan zijn, maar enkel een signaal is om te graven naar de onderliggende pijn. We moeten ruimte maken voor elkaar, voor elkaars kwetsbaarheid. Het is zwak altijd maar sterk te willen zijn.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234